It's dark

, or were you expecting something lighter?

----

Last night, I ran into my future.
She was raw, tough and hot.
Surrounded by people, but essentially alone.
She asked: ‘Got a light?’
I said: ‘Yes I do, lots.’
She: ‘I had three, but I lost them, somewhere along these nights.’

She: ‘Will I ever get the hang of this life?’
I: ‘I don’t know. I thought you would, by now.’
She smiled. ‘Smart ass.’
I: ‘Why are you here and not with her?’
She: ‘I’m with you. That is all you need to know.’
She’s not my freedom, she whispered, closely to my ear.
‘What is, then?’
‘ … ’ I’m looking to run, into you, maybe, into some other stranger or directly into the darkness, she said silently.

She: ‘What time is it?’
I: ‘It’s late, too late.’
We kissed goodbye and she went back to her life and I returned to mine, waiting for a better future to come by.

Huiselijk geweld

And we're back, by popular demand ;)

--

+ Waar was je?

- Hmm, wat? Ik ben moe, laat me gerust, laat me in alle vrede m’n koffie op drinken, ik moet naar m’n werk.

+ Waar was je vannacht? Je bent zo laat thuisgekomen.

- Ah, ik weet niet, met vrienden, op café, je weet wel. Zwijg toch, ik wil het je niet vertellen, je hoeft het niet te weten.

+ Welke vrienden?

- Mark en Gunter. Mieke was er ook bij. Je gaat echt niet gelukkiger zijn als ik het je vertel, je gaat huilen, je gaat vreselijke dingen naar mijn hoofd smijten, je gaat me haten. Ik haat mezelf al genoeg, moet ik het gewicht van jouw misprijzen er ook nog bij nemen?

+ Ik haat je. Was ze goed?

- Ze was onvoorstelbaar goed. Ik heb god gezien, en de sterren, meermaals.

+ Was ze godverdomme goed? Was ze beter dan ik? Zachter, harder, net iets meer hoe jij het wilt?

- Nee. Ja.

+ Je liegt.

- Nee. Ja.

+ Pak je spullen en verdwijn.

- Ok. Het spijt me.

iteratio: luxuria

Of course, anonieme voyeur aan de andere kant van het scherm, ben ik het exposé over de hoofdzonden niet vergeten, mijn schrijfproces en ik zijn gewoon even van het vooropgestelde pad afgedwaald. Op invidia zal u nog even moeten wachten, maar u krijgt alvast een bisnummer, luxuria, en kijk niet alsof u dat erg vindt, geniepig geperverteerde snoeper die u maar al te graag bent. Ga zitten en geniet, of wees althans matig geïnteresseerd door het volgende, zoveelste, verhaal zonder begin, noch einde:

Met mijn vingers tekende ik lijnen op je lichaam, ik volgde mijn instinct en jouw golven. Je rilde. Ik keek naar je, met mijn gewicht tegelijk je schokken dempend en je adem tellend. Maar was ze nu af, die zilte strepen, de sporen die ik aan je oppervlakte achterliet, spoel het genot weg. Vergeet hoe we er uit zien, onze zielen door de maan verlicht en onze ogen vol sterren. Vergeet hoe we wanhopig de eenzaamheid wilden verdrijven, maar hoe zij onze harten toch is binnengedrongen. Geen omhelzing, geen zucht en zeker geen woord, kon de zeurende pijn van de isolatie verlichten. Jij lag in mijn armen, maar je had gelijk, ik was al weg. Ik ben er zelfs nooit geweest en je hebt me nooit geraakt. Ik kan je geen stukken van mezelf toestaan. De kruimels die ik in je bed achterliet waren me al te veel. Dus vergeet hoe ik er uit zie als ik me net laat gaan, vergeet mijn zuchten, vergeet mijn herinnering en onthoud de leegte die ik achterlaat, je herwonnen ademruimte. Kijk niet naar me terwijl ik mijn kleren aantrek, de glimp die je van me hebt opgevangen bedekkend onder lagen stof, onder een zeil dat alles weer even zoals de avond ervoor doet lijken. Volg me niet met je blik terwijl ik je straat uitloop, de realiteit tegemoet, de tijdruimte – het is er een losgekoppeld van de rest van het heelal - die wij deelden weggooiend zoals ik jouw geur uit mijn haren doe waaien en een briefje met jouw nummer opfrommel.

-----

NB: We leven in een beeldcultuur, of de literaire elite het nu wil toegeven of niet. Als onderdeel van de cultuur waarin ik leef kan ik daarom niet achterblijven met beelden, beelden die mijn punt verhelderen, verdiepen, demystifiëren of juist verduisteren, opheffen uit de banaliteit, het triviale, maar vooral het particuliere. Ach, het maakt niet uit, geef uw oog gewoon ook eens de kost wanneer u langskomt. Klik ook eens op bovengenoemde illustraties en komt terecht op de plek waar ik ze haalde.

NB² - nu ik toch bezig ben - : klik ook eens op de titels van de posts, soms zit daarachter een deur verborgen die u zal leiden naar een inspiratiebron, een hint , een aanleiding voor het geschrevene.

Enjoy the Silence, really, do.

De volgende hoofdzonde komt er aan, alles op zijn tijd nietwaar? Hier alvast een voorproefje, ongeduldige wolf, die mijn lezer heet:

... Haar gevoel van superioriteit was met koeienletters op haar voorhoofd geschreven, zij kon iedereen krijgen. De essentie van haar wezen lag boven op haar huid en reikte niet dieper dan het stof van haar rok of de inkijk van haar decolleté. Het geluid van haar schoenen op de vloer was de onheilsmars die oorlog voorspelde. Elementaire uitersten zouden vanavond clashen. Een epische strijd zou plaatsvinden, blond tegen bruin, daad tegen woord, wit tegen zwart, zij tegen mij. ...

En verder, om mijn stilte te verantwoorden, of beter, te illustreren, een lied, van Depeche Mode. Enjoy the Silence:

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Cant you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Enjoy the silence

De 7 hoofdzonden: Luxuria (onkuisheid)

Ja hoor, geduld wordt beloond en niet elk lichaam dat niet meer beweegt is dood, vraag dat maar aan Juliet, maar dus en zonder verder uitstel, schenk ik de mensheid of liever de lege ether deel III van het exposé over de hoofdzonden: Luxuria.

--

“Sluit je ogen.”
“Wat?”
“Vertrouw je me?”
“Ja, tuurlijk, maar, …”
“Geen zorgen, sluit je ogen en neem mijn hand.”
Ze sloot haar ogen en het plein verdween. Hij liet haar in het rond draaien, maar ze behield haar richtingsgevoel dankzij de ochtendzon die door haar oogleden scheen. Het was vroeg en ze hadden nog niet geslapen, maar de hele nacht door de stad gedoold, op zoek naar muziek, drank en vooral elkaar. Ze waren op weg naar een ontbijt en liepen tussen de werkende mensen, die zure ochtendgezichten, door, als twee zielen die de sleur van het leven nog niet had gecorrumpeerd.
Hem bij de arm houdend wandelde ze, enkele meters, traag omdat de aanwezigheid van de mensen rondom, haar desoriënteerde, ze voelde hun aura’s, als een snelstroom die zij met hun tweeën probeerden over te steken. Hij stopte en zei: “We zijn er, we gaan binnen, wees stil.” Hij hielp haar over de drempel en een geur van oude kaarsen, koele steen en stoffig hout overviel haar samen met een intense, galmende stilte. Ze gingen naar links, weg van de zon, totdat ze naar rechts draaiden en hij haar na enkele passen liet halt houden. Hij draaide haar nu naar het warme licht toe en fluisterde: “Open!”.
Ze viel bijna omver, overmand door de ruimtelijkheid van de kerk waarin ze stond, precies in het midden, helemaal achteraan, tegenover het altaar in het oosten, waar het licht door de glasramen binnenviel. Vandaaruit, precies in dat punt, was de symmetrie, de hoogte, de diepte, de essentie van de constructie het best te vatten en voelde de toeschouwer zich het kleinst ten opzichte van de immensiteit van het door mensen gemaakte wonder dat zich rondom hem had voltrokken en voor de eeuwigheid leek vastgelegd.
Hij was wat achter haar gaan staan en genoot van zijn uitzicht, van de uitwerking die de ruimte op haar had. Plots draaide zich om, ze liep naar hem toe en kuste hem, vol op de mond, daar in het midden, achteraan, onder de hoge gewelven van Gods huis.

--

Vorige hoofdzonde: Avaritia

Coming up: Invidia

De 7 hoofdzonden: Avaritia (hebzucht)

Deel II van het exposé over de hoofdzonden: Avaritia.

--

Ik wil hèm! Enkele stappen verwijderd van haar doel, met dezelfde overtuiging die ze had wanneer ze in haar favoriete boetiek met haar creditcard in de ene en een minuscuul paar schoenen in de andere hand in het rond draaide en riep: ik wil deze! Ook nu dus, die vastberaden blik, die grijns op haar gezicht die zei: de wereld is niet zo moeilijk te verstaan, mensen zijn zo makkelijk, als je ze doorhebt tenminste; en dat had ze, ze lagen allemaal aan haar gehakte voeten, van waarop zij op het gepeupel neerkeek. Vanavond had ze, zoals altijd, haar doel met dezelfde zorg uitgekozen als ze met die nieuwe manolo’s had gedaan. Oppervlakkig had ze de overvloed aan mogelijkheden gescand, met haar ogen vluchtig met elk exemplaar geflirt, tot er eentje uitstak, door kleur of stijl, een combinatie van wat toevalligheden. Ze moest even passen, een eindje door de winkel wandelen, even met gespeelde onschuld een lach uitlokken, een drankje laten betalen. Uiteindelijk nog even langs de kassa – ’s avonds hoefde zij haar creditkaart niet boven te halen – en dan, recht naar huis en snel uitpakken. Maar de volgende morgen bleken haar veroveringen op de plaats van aankoop toch aantrekkelijker geweest te zijn dan in het zonlicht dat door de panoramische vensters van haar loft binnenscheen. Hun kleur bleek niet exact het blauw dat ze had gehoopt, de hak flatteerde haar enkels niet zo, zijn baard schuurde wat en zonder armani suit leken zijn schouders niet zo breed. Het liefst schopte zij ze zo snel mogelijk van haar voeten en uit haar bed. Ze gingen nu eenmaal wat knellen na een tijdje.

--

Vorige hoofdzonde: Superbia

Coming up: Luxuria

De 7 hoofdzonden: Superbia (hoogmoed)

Hier is eindelijk deel I van het exposé over de hoofdzonden: Superbia.

--

Hoogmoed komt voor de val (link)

Ze zette haar zonnebril op, deed een paar speciale handschoenen aan, een kwestie van grip. Ze haalde een rugzak uit de koffer van haar auto en deed ‘m aan; gespen zorgden, eens bevestigd, dat hij niet meer los kon, een kwestie van veiligheid. Terwijl ze hurkte om haar veters te binden, kwestie van haar schoenen niet te verliezen, dacht ze aan hoe lang ze naar deze plek had gezocht, hoe ze deze perfectie had verlangd. De geur, kleur, textuur van de plaats waar ze naar toe was gereden – die morgen was ze al voor zonsopgang vertrokken – beantwoordden precies aan haar hooggespannen verwachtingen. Het zwart van haar auto was, paradoxaal genoeg de enige kleur die de massa aardetinten onderbrak. Zelfs de blauwe lucht leek slechts een rol papier, waardoor het rood van de steen doorschemerde en die uitgerold over de rotsen als geïmproviseerde achtergrond diende voor een scène die in de studio leek opgebouwd. Het enige wat de echtheid bewees, de authenticiteit van de stoffige aarde waarop ze nu neerhurkte, was de uitgestrektheid van het landschap. Vanwaar zij stond, kon ze zo’n regio overzien dat het contrast met de beperkte horizon van de sombere stad waar ze woonde, pijn deed aan haar ogen en tegelijk haar binnenste met spanning vervulde en maakte dat ze niet kon wachten met doen waarvoor ze gekomen was.
Ze sloot haar auto af en liep met opgeheven hoofd naar de rand van de afgrond die ze voor haar doel zo minutieus had uitgekozen. Even keek ze naar beneden, als om te controleren of wat ze rook, de geur van de diepte, of meer een gevoel van leegte, ruimte slechts gevuld met lucht, er werkelijk was. En na een laatste keer, een eerste sinds lang, diep inademen, sprong ze, ogen en armen gespreid, het niets omhelzend en door lucht overspoeld. De rest van de wereld bestond niet meer en zij ging, als een klompje aarde dat nonchalant naar beneden was geworpen, op in de omgeving, de rode aarde verzwolg haar en liet haar ziel vrij, eindelijk.

--

Coming up: Avaritia

Exposé over de hoofdzonden: inleiding

zeven posts, zeven zonden, zeven verhalen
Exposé over de hoofdzonden

1. Superbia (hoogmoed)
2. Avaritia (hebzucht)
3. Luxuria (onkuisheid)
4. Invidia (gramschap)
5. Gula (vraatzucht)
6. Ira (toorn)
7. Acedia (traagheid)

We hebben het er hier al eens over de peccati capitali gehad en het zal niet aan uw argusogen ontgaan zijn dat de meeste berichten op Vitium de ondeugden des menschen voor de ogen hebben, of zij ze nu expliciet vernoemen of impliciet laten aanvoelen.
Maar goed, vandaag heeft uw nederige bard een nieuw plan opgevat: een narratief, een kortverhaal ter illustratie van elk van de zeven hoofdzonden apart schrijven. Volg de updates de volgende weken aandachtig voor onderhoudend leesmateriaal over wat u en ik toch zo koesteren: onze tekortkomingen.

Coming up: Superbia

Schrijf je in voor de rss-feed van Vitium en mis geen enkele aflevering.