Bewaar de engel / Beware of the angel

Sandy Volz

- + -

+ Nee, liever gestreepte sokken, die passen bij mijn ondergoed.
Ik denk even aan haar, voor mij, met enkel een paar streepjes aan.
Ik lach, maar wil niet zeggen waarom. Ander onderwerp.
- Bolletjes?
+ Rare.
Ja, speciaal voor haar. Nog even, voor dat ze ontdekt dat ik doodnormaal ben.
- Nee, doodnormaal.
Verdomme, ik kan niet liegen als ze zo kijkt. Ik geef mezelf prijs en merkwaardig genoeg kost het me niets meer dan mijn hoofd.
+ Verlies je hart niet.
Mij waarschuwen? Een primeur, want de anderen namen aan zonder te vragen of kregen meer dan ze gaven.
- Geen zorgen, dat heb ik nog, het is alleen net wat gegroeid.
En weer die lach, weer een paar ogen die kleiner worden, maar weer wat meer kijken, dieper, dwars door de ruimte waar ooit mijn gezond verstand stond.
+ Waar kijk je naar?
- Je bent mooi als je lacht.
Ze is mooi.
- Je bent adembenemend, fluister ik onhoorbaar in haar lippen.

Postmodern toneel

1.

VERTELLER Flash-forward naar wat binnen zes minuten zal gebeuren.
Gordijn opent. A en B, twee mannen, komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op. Ze dragen zwart en geen schoenen.
A Gij!
B Gij!
A Ik veracht u!
B Ik veracht de grond waar ge op loopt!
A en B vechten wild en vol overgave. Ze rollen over de grond.
Gordijn sluit.

VERTELLER Het stuk.
Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Gij!
B Gij!
A Ik veracht u!
B Ik veracht de grond waar ge op loopt!
A en B vechten wild en vol overgave. Ze rollen over de grond.
Gordijn sluit.

2.

Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Waarom draagt ge geen schoenen?
B Omdat ik in een postmodern toneelstuk meespeel.
A en B kijken de toeschouwers aan.
Gordijn sluit.

3.

Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Ik zie u graag.
B Ik zie u graag.
A en B kussen passioneel.
Gordijn sluit.

EINDE

Modals/Morals

+ We mustn’t.
- We shouldn’t.
+ We ought not to.
- We’d better not.
+ We dare not.
- We couldn’t.
+ We might.
- We could.
+ We can.
- We shall.
+ We will.

We did.

It's dark

, or were you expecting something lighter?

----

Last night, I ran into my future.
She was raw, tough and hot.
Surrounded by people, but essentially alone.
She asked: ‘Got a light?’
I said: ‘Yes I do, lots.’
She: ‘I had three, but I lost them, somewhere along these nights.’

She: ‘Will I ever get the hang of this life?’
I: ‘I don’t know. I thought you would, by now.’
She smiled. ‘Smart ass.’
I: ‘Why are you here and not with her?’
She: ‘I’m with you. That is all you need to know.’
She’s not my freedom, she whispered, closely to my ear.
‘What is, then?’
‘ … ’ I’m looking to run, into you, maybe, into some other stranger or directly into the darkness, she said silently.

She: ‘What time is it?’
I: ‘It’s late, too late.’
We kissed goodbye and she went back to her life and I returned to mine, waiting for a better future to come by.

Huiselijk geweld

And we're back, by popular demand ;)

--

+ Waar was je?

- Hmm, wat? Ik ben moe, laat me gerust, laat me in alle vrede m’n koffie op drinken, ik moet naar m’n werk.

+ Waar was je vannacht? Je bent zo laat thuisgekomen.

- Ah, ik weet niet, met vrienden, op café, je weet wel. Zwijg toch, ik wil het je niet vertellen, je hoeft het niet te weten.

+ Welke vrienden?

- Mark en Gunter. Mieke was er ook bij. Je gaat echt niet gelukkiger zijn als ik het je vertel, je gaat huilen, je gaat vreselijke dingen naar mijn hoofd smijten, je gaat me haten. Ik haat mezelf al genoeg, moet ik het gewicht van jouw misprijzen er ook nog bij nemen?

+ Ik haat je. Was ze goed?

- Ze was onvoorstelbaar goed. Ik heb god gezien, en de sterren, meermaals.

+ Was ze godverdomme goed? Was ze beter dan ik? Zachter, harder, net iets meer hoe jij het wilt?

- Nee. Ja.

+ Je liegt.

- Nee. Ja.

+ Pak je spullen en verdwijn.

- Ok. Het spijt me.

Minimalistisch Dialoog

- Wat zoek je?
+ Het licht.
- Daar, niet hier.

Bipolair

“Memento.”
“Wat?”
“Ik schrijf memento.”
“Waar?”
“Op mijn arm.”
“Memento?”
“Herinner je. Imperatief, van memini, zich herinneren.”
“Waarom?”
“Om mijn sterfelijkheid te herinneren, mijn leven te onthouden. Ik wil de pijn, de duisternis en de open wonde niet vergeten.”
“Maar onthoud ook de zon, het zoete, het geluk.”
“De herinnering aan geluk is onaantastbaar, het geluk is onbereikbaar.”
“Dat zijn twee erg verschillende dingen.”
“Even verschillend als het leven en de dood, slechts gescheiden door een zucht, de laatste.”
“Sterven doen we al levend.”
“Leven doen we al stervend.”