Posts tonen met het label narratief. Alle posts tonen
Posts tonen met het label narratief. Alle posts tonen

30 november 2007

It's dark

, or were you expecting something lighter?

----




Last night, I ran into my future.
She was raw, tough and hot.
Surrounded by people, but essentially alone.
She asked: ‘Got a light?’
I said: ‘Yes I do, lots.’
She: ‘I had three, but I lost them, somewhere along these nights.’

She: ‘Will I ever get the hang of this life?’
I: ‘I don’t know. I thought you would, by now.’
She smiled. ‘Smart ass.’
I: ‘Why are you here and not with her?’
She: ‘I’m with you. That is all you need to know.’
She’s not my freedom, she whispered, closely to my ear.
‘What is, then?’
‘ … ’ I’m looking to run, into you, maybe, into some other stranger or directly into the darkness, she said silently.

She: ‘What time is it?’
I: ‘It’s late, too late.’
We kissed goodbye and she went back to her life and I returned to mine, waiting for a better future to come by.

14 november 2007

Huiselijk geweld

And we're back, by popular demand ;)

--

+ Waar was je?

- Hmm, wat? Ik ben moe, laat me gerust, laat me in alle vrede m’n koffie op drinken, ik moet naar m’n werk.

+ Waar was je vannacht? Je bent zo laat thuisgekomen.

- Ah, ik weet niet, met vrienden, op café, je weet wel. Zwijg toch, ik wil het je niet vertellen, je hoeft het niet te weten.

+ Welke vrienden?

- Mark en Gunter. Mieke was er ook bij. Je gaat echt niet gelukkiger zijn als ik het je vertel, je gaat huilen, je gaat vreselijke dingen naar mijn hoofd smijten, je gaat me haten. Ik haat mezelf al genoeg, moet ik het gewicht van jouw misprijzen er ook nog bij nemen?

+ Ik haat je. Was ze goed?

- Ze was onvoorstelbaar goed. Ik heb god gezien, en de sterren, meermaals.

+ Was ze godverdomme goed? Was ze beter dan ik? Zachter, harder, net iets meer hoe jij het wilt?

- Nee. Ja.

+ Je liegt.

- Nee. Ja.

+ Pak je spullen en verdwijn.

- Ok. Het spijt me.

20 juni 2007

Te continueren continuüm



... ze zal je niet zomaar breken, ze zal je buigen, je plooilijn verzwakken door ze telkens open en dicht te vouwen, tot je uiteenvalt, niet met een plotse scheur, maar gewoon, jezelf niet meer bijeenhoudt ...

15 mei 2007

Inzending Literaire Prijs Babylon 2007

Het bloed kleeft aan mijn handen, het zit op mijn knieën, mijn trui, het dringt door mijn huid en vermengt zich met mij. Ik schrob, ik schrob verbeten. Maar het zijn hardnekkige vlekken die niet uit de groeven van het parket willen. Wanneer ik hier klaar ben, moet ik de trap nog doen, trede per trede, van beneden naar boven omdat Mark het kwistig bloedende lichaam over zijn schouder naar boven heeft gedragen. Ik hoor hem de deur van de oude lift open wrikken – we gebruiken die niet meer en hebben er een bergruimte van gemaakt – Mark wil de dode indringer daar verstoppen, tot hij een beter idee heeft. Ik hoor hem sleuren, duwen en zuchten wanneer plots het stoffige koord dat de houten lift hoog in de schacht houdt, breekt. De cabine suist geruisloos naar beneden, waar ze met een geluid van kale, brekende botten, neerstort, alsof niet alleen het vadsige, nog warme lijk op de grond neerkwakt, maar ook het half vergane skelet van die vorige moord mee de diepte in is gevallen.

Toen was het een ongeluk geweest. Mark had zijn angsten de overhand laten nemen en zonder aanleiding geschoten op een onbepaald figuur dat in de stormige nacht om het huis sloop. Precies in dezelfde houding heb ik die nacht op mijn knieën gezeten met een emmertje naast me en een schuursponsje in mijn hand. Ik steun mijn man, maar de medeplichtigheid aan zijn onbezonnen daad heeft me zwaarder gewogen dan ik hem al die jaren heb willen toegeven. Ik heb de sporen uitgewist, zijn daad met de mijne ongedaan gemaakt, ik heb niet alleen de vlekken van de vloer gewist, maar ook van zijn handen. Het bleef tussen ons, niemand anders was betrokken en ons slachtoffer bleek een arme landloper te zijn die het donkere bos was ontvlucht en beschutting zocht voor het noodweer. Niemand zou hem missen, had Mark beweerd, niemand zou hem komen zoeken. Tot vannacht; wanneer we een uur geleden waren thuis gekomen en vanuit de wagen al het schichtig heen en weer schijnen van een zaklamp door het raam hadden opgemerkt. Met de regen die luid tegen het dak sloeg, had de man die door onze woonkamer sloop ons niet horen aanrijden en we waren langs de keuken naar binnen geslopen. Mark had een groot puntig mes uit de lade genomen en gebaarde me in de keuken achter te blijven. Hij was koeler dan vorige keer, in zijn ogen was geen blinde angst te zien, maar vastberadenheid, hem door de ervaring ingegeven. Zijn reflexen waren die van een crimineel, een moordenaar, en hij had niet meer dan drie geluiden nodig om de onbekende uit te schakelen: een verstikte schreeuw toen hij in het donker zijn hand op de mond van de tegenstander legde, een harde kreun om zijn ultieme gebaar kracht bij te zetten en het geluid van het mes dat door vlees stootte. Lisa, - riep hij fluisterend, als om de dode niet wakker te maken- Lisa, ik breng hem naar boven, ik stop de gluiperd in de lift tot morgen, dan breng ik hem weg.

Waarom was deze man, schijnbaar uit het niets, binnengedrongen en wat zocht hij hier? Was hij van de politie, was iemand ons op het spoor gekomen, hadden ze een privé-detective op onze hielen gezet? Of was de arme stakker een ordinaire dief? Wie het ook was, vannacht was geen toevallig ongeluk meer, geen panische angst, geen zelfverdediging; wat op deze plek, in deze plas bloed was gebeurd was een misdaad, een zonde, was mijn man die dader werd. Hij had deze keer geageerd, niet gereageerd.

Wanneer ik met het emmertje, nu niet meer gevuld met helder water, maar met verdund bloed, de trap af kom, zit Mark in de zetel. Hij is vermoeid, maar zijn gemoed is onverzwaard, zuiver als de vloer.
Wil je thee? – vraag ik hem. – Graag, rode bessen.
Morgen dump ik ‘m in het moeras – zegt hij terwijl ik hem een kopje aanbied.
Hij staat op, gaat voor het raam staan, drinkt en valt na een paar minuten neer, plomp op de grond. Ik wandel er naartoe, kijk hoe zijn spieren nog een paar keer samen trekken terwijl hij aan mijn voeten ligt, omgeven door de resten en de inhoud van zijn warme kop thee.
Wat? – kreunt hij.
De theevlekken zouden er makkelijker uitgaan, bedenk ik voor ik zeg – Sorry, Mark. Er kleeft te veel bloed aan je handen.

16 februari 2007

Endymion en Selene



De essentie van het lijden zit niet in het lijden zelf vervat. Haar bloedende vuisten waren haar geen bewijs genoeg dat de pijn echt, dat het gemis reëel was en geen fata morgana, een verbeelde oase in de verlatenheid van haar uitgedroogde ziel. Zij wou een bewijs van de authenticiteit van haar gevoelens, een reality-check, ze wou vlekken op de blinde wand zien waar ze zich nu al voor de honderdste keer tegen aan gooide, met haar volle gewicht, vuisten vooruit. Ze wou ook reactie, ze verwachtte dat de muur een inconsequentie met zijn eigen aard zou plegen en haar eindelijk zou toespreken, haar dan toch bij de som van zijn wezen rekenen. Tevergeefs, inane instanties zwijgen, klaar en duidelijk.

Het was door herhaling dat ze emotie, gevoel probeerde te bereiken, door steeds opnieuw iets te voelen, hoe miniem ook, trachtte ze elk klein deeltje van haar zinsbeleving te amplifiëren, de afzondelijke slagen als geheel doen klinken, om het eindelijk te zien, om de pijn eindelijk te voelen als werkelijk. Zoals drie noten in die sonate van Beethoven, die hij, diep gebogen boven zijn piano, steeds opnieuw speelde, in trance, om toch maar te horen, hoe dof moeten ze hem wel niet geklonken hebben, om ze toch maar te voelen, in zijn hoofd, in zijn hart. Emotie, bereikt door herhaling.

Elke keer opnieuw ging ze een nieuwe confrontatie met het oude aan, ze keerde steeds naar hem terug, beminde hem, kuste hem, elke keer alsof het de laatste was. Ze had hem nodig, om te onthouden, ze mocht niet vergeten hoe leven voelde, sterven, liefhebben, ze moest en zou haar oerangsten wederherinneren, ook al betekende dat ten onder gaan aan de ontmoeting ermee. Want schoonheid legt angst bloot, maar zuivert ons er niet van. Hij was het kunstwerk waarop ze een blik, slechts een, maar steeds opnieuw, moest werpen opdat ze terug in zijn armen vloog. Hij was het tegelijk het licht waar ze naar toe vloog en het zwarte gat dat haar leegzoog. Ze verdronk in zijn zwarte ogen, waar Natura zo helder licht in had gevat. De tegenstelling stond hem op het gezicht geschreven, de contradictie droop uit zijn ogen en toch was ze zo blind als Beethoven doof was. Ze kon alleen maar zien als ze opnieuw naar hem keek, opnieuw en opnieuw, bij elke nieuwe maan, wanneer de duisternis zo tastbaar werd dat ze rilde, zo koud door het gebrek aan maanlicht.

Het is niet de liefde die broos is, zoals ze ooit in een deur had zien gekrast, neen, liefde of wat zij voor liefde aanzag, was onbreekbaar, onaantastbaar, zelfs en zeker door het object ervan. Het was de verliefde, het subject van die diepe emotie, die breekbaar was, die zich naakt en onbewapend aan de vijandige elementen blootstelde: neem mij maar, gebruik mij, raak mij en laat mij voor dood achter, want ik bemin, mijn hart bied ik u op een zilveren schotel aan, breek het maar, het is al van u.

12 januari 2007

iteratio: luxuria

Of course, anonieme voyeur aan de andere kant van het scherm, ben ik het exposé over de hoofdzonden niet vergeten, mijn schrijfproces en ik zijn gewoon even van het vooropgestelde pad afgedwaald. Op invidia zal u nog even moeten wachten, maar u krijgt alvast een bisnummer, luxuria, en kijk niet alsof u dat erg vindt, geniepig geperverteerde snoeper die u maar al te graag bent. Ga zitten en geniet, of wees althans matig geïnteresseerd door het volgende, zoveelste, verhaal zonder begin, noch einde:

Met mijn vingers tekende ik lijnen op je lichaam, ik volgde mijn instinct en jouw golven. Je rilde. Ik keek naar je, met mijn gewicht tegelijk je schokken dempend en je adem tellend. Maar was ze nu af, die zilte strepen, de sporen die ik aan je oppervlakte achterliet, spoel het genot weg. Vergeet hoe we er uit zien, onze zielen door de maan verlicht en onze ogen vol sterren. Vergeet hoe we wanhopig de eenzaamheid wilden verdrijven, maar hoe zij onze harten toch is binnengedrongen. Geen omhelzing, geen zucht en zeker geen woord, kon de zeurende pijn van de isolatie verlichten. Jij lag in mijn armen, maar je had gelijk, ik was al weg. Ik ben er zelfs nooit geweest en je hebt me nooit geraakt. Ik kan je geen stukken van mezelf toestaan. De kruimels die ik in je bed achterliet waren me al te veel. Dus vergeet hoe ik er uit zie als ik me net laat gaan, vergeet mijn zuchten, vergeet mijn herinnering en onthoud de leegte die ik achterlaat, je herwonnen ademruimte. Kijk niet naar me terwijl ik mijn kleren aantrek, de glimp die je van me hebt opgevangen bedekkend onder lagen stof, onder een zeil dat alles weer even zoals de avond ervoor doet lijken. Volg me niet met je blik terwijl ik je straat uitloop, de realiteit tegemoet, de tijdruimte – het is er een losgekoppeld van de rest van het heelal - die wij deelden weggooiend zoals ik jouw geur uit mijn haren doe waaien en een briefje met jouw nummer opfrommel.


-----

NB: We leven in een beeldcultuur, of de literaire elite het nu wil toegeven of niet. Als onderdeel van de cultuur waarin ik leef kan ik daarom niet achterblijven met beelden, beelden die mijn punt verhelderen, verdiepen, demystifiëren of juist verduisteren, opheffen uit de banaliteit, het triviale, maar vooral het particuliere. Ach, het maakt niet uit, geef uw oog gewoon ook eens de kost wanneer u langskomt. Klik ook eens op bovengenoemde illustraties en komt terecht op de plek waar ik ze haalde.

NB² - nu ik toch bezig ben - : klik ook eens op de titels van de posts, soms zit daarachter een deur verborgen die u zal leiden naar een inspiratiebron, een hint , een aanleiding voor het geschrevene.

11 januari 2007

Bipolair

“Memento.”
“Wat?”
“Ik schrijf memento.”
“Waar?”
“Op mijn arm.”
“Memento?”
“Herinner je. Imperatief, van memini, zich herinneren.”
“Waarom?”
“Om mijn sterfelijkheid te herinneren, mijn leven te onthouden. Ik wil de pijn, de duisternis en de open wonde niet vergeten.”
“Maar onthoud ook de zon, het zoete, het geluk.”
“De herinnering aan geluk is onaantastbaar, het geluk is onbereikbaar.”
“Dat zijn twee erg verschillende dingen.”
“Even verschillend als het leven en de dood, slechts gescheiden door een zucht, de laatste.”
“Sterven doen we al levend.”
“Leven doen we al stervend.”

02 november 2006

Oneindigheid, dankuwel

We verlaten even de expositio over de hoofdzonden voor een korte terzijde. Met dank aan de luciditeit gebracht door het ene of andere verhelderende middel.


---


Onaantastbaar, oh ja, zo zag ze er uit. Maar toen ik vroeg: ‘dans met me’, zei ze: ‘ja’. Ik toonde me van mijn beste kant en bekeek de hare uitgebreid. De avond was reeds ver gevorderd en wij waren jong, onbezonnen en bedronken. De perfectie van de sfeer was tastbaar, totdat ik te dichtbij kwam en mijn dromen, mijn grootste plannen, mijn leven dat ik met haar zou delen, als fragiele zeepbellen in mijn gezicht ontploften, weg, enkel de geur van zeep en versgewassen haren op mijn schouder achterlatend. ‘Red me, laat me niet alleen’ riep ik haar nog na, maar ze was al te ver, te hoog en te omsingeld door een gretig entourage van jonge, nieuwe, verse pretendenten. Ik had haar willen nalopen, elke keer ze weg ging, op elke straathoek waar ze afsloeg, maar mijn trots, of wat er van restte, weerhielden mij, zoals ook haar overtuigd afgekeerde rug die alle hoop uit mijn aderen zoog. Ik bekeek mijn polsen terwijl ik daar alleen op de stoep stond, haar geur nog in de lucht. Mijn sterfelijkheid zat bevat onder die dunne laag huid die mij van mijn polsslagader, best de linkse, scheidde. Daar tekende ik met mijn vinger een platte acht, symbool van oneindigheid en ik keer ernaar, diep ontroerd door de confrontatie van twee zo tegengestelde entiteiten als mijn gewoonlijke ongenaakbaarheid en mijn pas ontdekte gevoel voor dramatiek. De confrontatie tussen haar, de onaantastbare, de oneindige, en ik, de kruipende, sterfelijke, vergankelijke menselijkheid die ik zo verafschuw.