“You or I walk into a room and we see a ceiling, four walls and a floor. A post-modernist walks into a room and sees that the ceiling is also the floor to the room above and the floor is also the ceiling to the basement below. The four walls are also the walls to the adjacent rooms and what is outside.”
Kijk: Jan de Bray - De ouders van de schilder
Lees: Regression analysis correlates calorie surplus and book deficiency with drug use, divorce and teen pregnancy.
Luister: The National - Cardinal Song
I remember you.
The city was made to fit the size of our love.
You were made to fit the size of my body.
Who are you?
You’re killing me.
I was hungry. Hungry for infidelities, for adultery, for lies and for death.
Since forever.
I wasn’t sure that you, one day, would fall upon me, just like that.
I was waiting for you with an unlimited impatience, steadily.
Devour me. Deform me in your image, so that no one else, after you, can understand the reason for so much desire.
We will be alone, my dear.
The night is never going to end.
The day is not rising on anybody.
Never. Never again. Finally.
You’re killing me.
You do me good.
We will weep for the perished day, with conscience and care.
We will weep for the lost souls, perished in the heat of winter.
But the beginning of things, of a world especially, is necessarily vague, tangled, chaotic, and exceedingly disturbing. How few of us ever emerge from such beginning! How many souls perish in its tumult!
The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of inward contemplation.
The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace.
But the beginning of things, of a world especially, is necessarily vague, tangled, chaotic, and exceedingly disturbing. How few of us ever emerge from such beginning! How many souls perish in its tumult!
The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of inward contemplation.
The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace.
I have wounded my soul for you-- a deep wound of doubt which can never be healed. I can never know, never in this world. I do not wish to know or to believe. I do not care. It is not in the darkness of belief that I desire you. But in restless living wounding doubt. To hold you by no bonds, even of love, to be united with you in body and soul in utter nakedness-- for this I longed.
RICHARD(Gently.) Does nothing then in life give you peace? Surely it exists for you somewhere.
BEATRICE If there were convents in our religion perhaps there. At least, I think so at times.
RICHARD(Shakes his head.) No, Miss Justice, not even there. You could not give yourself freely and wholly.
BEATRICE(Looking at him.) I would try.
RICHARD You would try, yes. You were drawn to him as your mind was drawn towards mine. You held back from him. From me, too, in a different way. You cannot give yourself freely and wholly.
BEATRICE(Joins her hands softly.) It is a terribly hard thing to do, Mr Rowan-- to give oneself freely and wholly-- and be happy.
RICHARD But do you feel that happiness is the best, the highest that we can know?
BEATRICE(With fervour.) I wish I could feel it.
Nieuwe maan, oude woorden:
De volgende hoofdzonde komt er aan, alles op zijn tijd nietwaar? Hier alvast een voorproefje, ongeduldige wolf, die mijn lezer heet:
... Haar gevoel van superioriteit was met koeienletters op haar voorhoofd geschreven, zij kon iedereen krijgen. De essentie van haar wezen lag boven op haar huid en reikte niet dieper dan het stof van haar rok of de inkijk van haar decolleté. Het geluid van haar schoenen op de vloer was de onheilsmars die oorlog voorspelde. Elementaire uitersten zouden vanavond clashen. Een epische strijd zou plaatsvinden, blond tegen bruin, daad tegen woord, wit tegen zwart, zij tegen mij. ...
Om op het melige, heartbreak hotel elan verder te gaan, een lied (om te beluisteren: ga naar deze site, kies download, vervolgens audio in mp3 en uiteindelijk Oro Nero, onder de hoofding Pseudostereo):
| C’è una nuova luna stasera Quando ami per davvero, non ti basterà il futuro
Liberare la mente, da ogni forma perversa Nei piccoli progressi della casa Quando ami per davvero, non ti basterà il futuro
| Er is een nieuwe maan vanavond Als je echt liefhebt, zal te toekomst niet genoeg zijn voor je Er is een nieuwe maan vanavond Als je echt liefhebt, heb je weinig nodig om te dromen
Het is allemaal waar, dit zwarte goud... |
A priori: morgen is het nieuwe maan
En verder:
Oud materiaal opgedist. Dit stukje dateert van april 2005, geschreven in opdracht van een onenthousiaste, fantasieloze leraar Nederlands. De opgave was "Schrijf een commentaar over een actueel thema." Hij heeft mij niet gequoteerd op dit stukje omdat het niet voldeed aan de vooropgestelde voorwaarden: "het ging nergens over".
Wat? Waar? Inhoud? Neen, die telt niet, die is niet van belang. Inhoud ziet er niet uit, tenzij om een leeg blad op te vullen, maar om echt iets te zeggen heeft u die toch niet nodig? Statements maakt u met shock, met fluo, met naakt, met stijl! Zeg maar wat, leuter er alstublieft op los en doe vooral niet alsof u over iets bezig bent. Val in herhaling, val niet over een spellingsfout, struikel, stotter, modder uw weg naar de top maar wat aan en prijs uzelf gelukkig als u deze week nog bekend bent. Loos zijn uw woorden, leeg zij uw zinnen. Het begin van het einde is eindelijk aangebroken.
Want gisteren verviel inhoud al, morgen zal de meningsuiting vervagen als letters op een oude fax. Wat voor nut heeft het uw gal te spuien in een reeds overvolle poel van tegenstrijdigheden, geklets en eigen volk eerst? Vertrouw er maar op dat weldra alles tot één smerige brij zal versmelten, dat elke schreeuw ononderscheidbaar zal worden van de andere en dat ze elkaar het zwijgen zullen opleggen. Door inhoudloos overaanbod zal de opinie van het individu en daardoor het forum van de meningsuiting sterven, aan een trage, maar wrede verdrinkingsdood.
Zonder slag of stoot geeft het plebs zich echter niet gewonnen. U bent getuige van een tergend lange doodsstrijd: ‘meningsruiters’ en mensen ‘met een stem’ bekogelen elkaar, tot bloedens toe, met visies, theorieën, stenen en waterballonnen, hun idee is Waarheid en van de geschiedenis hebben ze niets geleerd. Ze vallen zowel in hun betogen als in hun optreden in herhaling.
Maar uw angst wordt waarschijnlijk niet aangewakkerd door het vervallen van zulke elementaire peilers van de beschaving, als oordeel en diepgang. U voorziet echter de gevolgen. U ziet het einde van de democratie al voor u. Tijden van dictatuur, repressie, terreur breken in uw verbeelding aan. Waarvoor hebben zo velen gestreden, waarom zijn zij in de Franse Revolutie gestorven als hun Liberté niet gewaarborgd kon blijven in de moderne tijd? Inderdaad, het is een spijtige zaak dat men er niet meer in zal slagen de illusie van vrijheid te behouden. Maar wacht nog even met, geknield op de opengespleten aardkorst, om uw leven te smeken tot de donkere hemel. Het einde van een tijdperk is niet het einde van de wereld. Het enige wat u moet doen, om de ongemakken die dat met zich meebrengt, te omzeilen, is u overgeven aan onverschilligheid. Er zal geen buur zijn die een buitenspel betwist, geen socioloog die de hedendaagse maatschappij analyseert, geen moeder die de nieuwe paus beklaagt, geen debat over Brussel-Halle-Vilvoorde. Sta op en luister naar de stilte die zal heersen. Het einde der tijden is zo slecht nog niet als u zich installeert achter de paravent van apathie.
Moest u uitgekeken raken op Vitium, bezoek deze site, door ondergetekende educatief en divertief verantwoord bevonden.
www.philosophistry.com
Reflecties_
het lijkt alsof
een boom nog steeds een boom
en dat een straat nog een straat is
alsof een dag
nog steeds een dag is die
van elke dag duplicaat is
niets aan de hand
dat lijkt te zijn
niets aan de hand
schone schijn
de zon komt op
de nacht gaat op in rook
wat voor jou het signaal is
te doen alsof
er niets veranderd is
en dat alles normaal is
maar hoe zacht je ook praat
ik hoor het in je woorden
en ook lief je ook kijkt
het is je blik die me kwelt
hoe ook je praat
en doet alsof je neus bloedt
de kogel zit klaar
mijn dagen zijn geteld
toe dan breek me
verscheur me
laat geen spaander van me heel
kom op sla dan
raak me
zet het mes maar op mijn keel
toe doe me dan bloeden
vertrap me keer op keer
toe zeg het dan
zeg het nu
ik wil niet meer
wil ik doen alsof de weg openligt
en niet met twijfels bezaaid is
en jij die zegt
als ik praten wil
dat dat niet waar het om draait is
niets aan de hand
ooh je zegt het zo mooi
niets aan de hand
het is net dat me kwelt
hoe je ook zwijgt
en doet alsof je neus bloedt
de kogel zit klaar
mijn dagen zijn geteld
toe dan breek me
verscheur me
laat geen spaander van me heel
kom op sla dan
raak me
zet het mes maar op mijn keel
toe doe me dan bloeden
vertrap me keer op keer
toe zeg het dan
zeg het nu
ik wil niet meer
nee nee
ik wil niet meer
niets aan de hand
schone schijn
Poëzie_
