O my!

Mijn gemoedsrust is min of meer hersteld: in de krochten van mijn overvolle inbox heb ik een lang verloren gewaande link teruggevonden, bij deze op deze blog gepost, om mijn vreugde met de trouwe lezers te delen.
_Dienstmededelingen

Anatomisch onverantwoord

Korrels zand in zijn ogen. Elke keer hij met zijn ogen knipperde, leken de stukjes de oppervlakte van zijn oogbol open te schuren.
Gespleten lippen. Als hij zijn mondhoeken strekte om een glimlach te forceren, werden de barsten dieper.
Onder zijn nek, net boven zijn borstkas, voelde hij zijn hart kloppen. Bij elke samentrekking, ervoer hij een stekende pijn.
Zijn maag zat als binnenstebuiten gekeerd tegen zijn ruggengraat aangedrukt. Als slikken al lukte, voelde hij enkel de onvoldoeninggevende leegte wanneer het voedsel het orgaan bereikte.

Fysieke pijn. Auw. De gebroken ziel brak zijn lichaam.

Closer

Have you ever seen a human heart? It looks like a fist, wrapped in blood!

Kom dichter. Kijk, het klopt nog, het zijn z'n laatste contracties. Het heeft geleden. Er lopen rode, zwarte aders over het glimmende oppervlak, haarfijne barsjes. Eens al het bloed eruit is gevloeid, neemt ze het kistje dat ze voor de gelegenheid heeft voorzien. Het is uit een mooie, donkere houtsoort en het is meer dan voldoende groot voor het klompje vlees dat ze er in opbergt. Ze sluit de doos af met een zegel en zet hem ergens ver achterin haar kast. Ze is niet van plan de inhoud snel weer tevoorschijn te halen.
Ze loopt terug naar de plek waar ze zoeven heeft gezeten, daar voor het raam is een kleine plas bloed het tapijt ingevloeid en terwijl ze die met een natte doek probeert uit te vegen, voelt ze de warme, zeurende pijn in haar borst. Ze betrapt zichzelf er op nu al vluchtige blikken op de kast te werpen. De herinnering van het doosje brandt op haar ogen. Zij, het meisje dat haar hart uitrukte.

Narratief_

Parallel

Ik omarm de slapeloosheid, ik slenter tussen mijn omgestoten zekerheden en ik ga de mist van mijn loze doelen tegemoet. Een drievoudige parallellie die galmt door de gangen van de lege huls, waar mijn hart ooit was, als voetstappen in een verlaten stad, tegen de onverlichte gevels, op de apathische straatstenen.

Ici rien ne se passe
Pas même le temps
Les blessures s'effacent
Lentement

Elle attend le jour
Elle en rêve la nuit
Elle revit son amour
Avec lui

Il n'aurait jamais pu croire
Qu'il était son dernier espoir

Elle danse seule
Elle parle avec son ombre
Elle danse seule
Elle entend sa voix répondre
Et elle s'endord comme ça
Contre le sol trop froid
Elle danse seule

Elle dit qu'il reviendra
Qu'il la fera revivre
Qu'elle est prête déjà
Pour le suivre

Mais à trop regarder
Le bout de cette route
Ses yeux sont fatigués
Par le doute

Comment aurait-il pu croire
Qu'il était son dernier espoir

Elle danse seule
Elle se sourit dans la glace
Elle danse seule
Avec ces bras qui l'enlacent
Et elle s'endort comme ça
Contre le sol trop froid
Elle danse seule

Elle danse seule – Axelle Red

Poëzie_

Spiritualiteit bij volle maan

U heeft het misschien al gemerkt, beste lezer, ik neig naar één enkele update per maand, en dan nog wel rond de periode waarin de sateliet die trouw rond de aarde cirkelt, zo verlicht wordt door de zon dat hij als een perfecte schijf aan de hemel lijkt te staan.

Voor de geïnteresseerden: de maan is vandaag, 14 maart, in België; 4°26min oosterlengte en 50°56min noorderbreedte, te zien tussen 16u21 en 05u00. Met een gezegende avondtemperatuur van negen graden en een heldere lucht is het een ideale gelegenheid om uzelf met opgeheven hoofd de nacht in te jagen. Laat Artemis uw gids zijn.

Astronomische besprekingen terzijde, wil ik vanavond in de eenzamheid van mijn vertrekken en met Sonata nr.14 van Beethoven, hoe anders bijgenaamd dan de Moonlight Sonata, als toepasselijke soundtrack, schrijven, op een high van inspiratie, slechts schrijven.

--

Toen ik wakker werd was het eerste wat ik zag een vrouw, ze hield een kind op haar arm en keek me aan met een lege blik, alsof het haar niet opviel dat ik op de grond lag. Ik voelde de koude steen door mijn kleren. Links en rechts van me zag ik massa’s in elkaar gehaakte stoelen. Ik bevond me in de ruimte die ertussen gelaten was. Snel stond ik op. Ik volgde het gangpad dat de stoelen creëerden alsof ik eenzaam door de gesplitste zee wandelde. Aan het eind gekomen voelde ik opeens een warme wind langs onderen opsteken. De poorten van de hel leken in de verte open gezet en slechts de zwoele bries, het lauwe restant van de eeuwige vuren scheen mijn voeten bereikt te hebben. Zonder afstand te doen van de weldoende warmte, draaide ik me om, keek op en zag boven de stoelen zuilen utsteken die reikten tot aan de vrouw en haar kind. Zij baadde in een donkerblauwe plas die met goud omrand was. De colonnes die haar ondersteunden schiepen een ontroerende symmetrie in de ruimte waarin ik me bevond. Alle voorwerpen volgden de loodrechte lijnen naar boven toe, naar het kobalt dat de middenbeuk overkoepelde. Ik kon niet anders dan fier naar boven kijken, geëmotioneerd door schoonheid.

Er was nog iemand anders aanwezig. We bevonden ons recht tegen over elkaar. Hij leek halfweg tussen de vloer en het plafond te zweven. Zijn armen hield hij gespreid langs zijn lichaam. Kennelijk was zijn blik niet aangetrokken door de verhevenheid van de zoldering; hij liet zijn hoofd vermoeid naar beneden hangen. Hij zag er uit alsof hij gegeseld, afgemat en gekweld was en toch scheen hij weldaad te ondervinden van de vrouw die op hem neerkeek met diezelfde glazige ogen die ook mij kracht hadden gegeven.

Eindelijk kon ik me losmaken van de extase die mijn ziel verblindde. Ik keerde het gewelf de rug toe, snoof nog eenmaal de geur van eeuwigheid op en liep door de deur naar buiten, waar een plotse drukte me verraste.

De Maan_, Narratief_

Impermeabiliteit: doorgedreven beeld

Laten we eerlijk zijn, de ondoordringbare wand die hen scheidde, had hij altijd ontkend of ten minste opzettelijk willen vergeten. Nooit had hij geprobeerd, zelfs niet met het botte mes van zijn onverwoorde gevoelens, het witte doek open te rijten, aan flarden te snijden. Het enige wat hij deed was verdwaasd kijken naar de schaduwen die haar lichaam in het tegenlicht op het stof deden vallen totdat zijn ogen brandden. Dan sloot hij ze, hield ze stijf dichtgeknepen om zich wijs te maken dat de vlekken die hij nu zag geen residu waren van het laatste beeld, maar virtuele spelingen van zijn geest, vuurvliegjes in het bos van onvervulde fantasieën.

Hoewel zijn oogleden hem even van de wereld scheidden, kon hij nog steeds voelen hoe het licht zijn gezicht deed gloeien en hoe de intensiteit van de warmte even veranderde als zij door de straal liep. Dan hoorde hij ook voetstappen, het tapij dempte ze, hij kon nog maar net het frenetieke op en neer gaan horen. Ze kon niet stilstaan. De verwarring, het gealtereerde van haar bewustzijn had zich van haar en al haar spieren meester gemaakt. Wanneer ze niet ijsbeerde door de ruimte, bleef ze in een hoekje staan, lichtjes haar bovenlichaam van voren naar achteren bewegend. Soms, als ze zich uitzonderlijk ver van haar zwaarteas begaf, raakte haar bezwete voorhoofd de muur.

Waanzin bezat hen volledig. Niemand van hen kon de ander bij de schouders grijpen, diep in de bloeddoorlopen ogen kijken en zeggen: ‘Kom terug, het is voorbij.’

Reflecties_, Narratief_

Link: Philosophistry

Moest u uitgekeken raken op Vitium, bezoek deze site, door ondergetekende educatief en divertief verantwoord bevonden.

www.philosophistry.com

Reflecties_

Vitium Redesigned

Wel, redesigned is veel gezegd. Laten we het houden op verfrist.

U kan een bewerkt Mariabeeld (is dat strafbaar?) zien, gevonden op www.sxc.hu en het florale behangpapier van deze afschuwelijke site, waar begraven tussen de overbodige tirlantijntjes, toch een juweeltje te vinden was. Een mens moet er iets voor over hebben. Het lettertype dat die drie woorden op de banner kenmerkt, is Benegraphic.

Mits tijdsgebrek is de site nog niet volledig bugfree voor Internet Explorer. Heb geduld of schakel over naar Mozilla Firefox (waarom?).

In het geval dat u zou achterover vallen van de banner of het design, aarzel dan niet uw trots opzij te zetten en mij toe te staan ook uw huisstijl te bepalen. Ik zie u denken: zo'n fancy designer kan ik me niet veroorloven! Wel, beste, ik kan u zeggen dat het uw geluksdag is: ik ben namelijk bereid me niet te laten betalen voor mijn diensten, uw erkenning is alle eer die ik wens.
Moest u er niet in slagen mijn werk met opperste bewondering te aanschouwen, moesten uw ogen zodanig branden van afgrijzen, dat u de inhoud niet meer kan lezen, dan ontvang ik graag uw uitingen van afschuw en verhelp ik het nodige.

Gegroet!

Dienstmededelingen_

Beethoven - Sonate No.9 in E-dur

'Ignorance is bliss'

De zalige vaststelling geen verantwoording hoeven af te leggen voor een anoniem publiek. Trots in de leegte kunnen staren en de woorden voor zich te laten spreken.

Reflecties_

Schrijf op de muur desnoods

Het creatieve bewustzijnsproces dient gestimuleerd te worden. Elke dag, elk uur. Kijk, hoor, voel, ruik, proef het leven en aanschouw het resultaat: de vloer vol dicht beschreven vellen, etensresten en stof, in het heetst van de strijd opgewaaid en bij wedergekeerde rust neergedaald.

Reflecties_