26 januari 2009

Happiness is finally getting that splinter out


It hurts, dear. It hurts having your heart cut out. My heart actually, we’re speaking of my heart, my pain, my process of having the splinter picked out. You remember that time when I had one in my foot? You did a pretty clean and good job of getting it out. But there are other kinds of splinters, little pieces of memories, shared stories, shared life, that are not so easily removed. It is necessary to stab, dig in the skin around them, so they can flow out together with the waves of blood and tears that come seeping out of the wounds we just inflicted upon ourselves.

I know it’s absurd, my addressing you in these nightly, sleep deprived ramblings, but I cannot help myself. I’m not done talking to you. You have been my torment and my muse at the same time. Notice I don’t call you my tormentor, not implying any conscious intention. Or should I imply it? I probably will, in the angry phase of my coping process. I’m still in denial, a part of me still hoping I’ll wake up from this bad dream, waking in your soft arms, your warmth healing my anguish. But I have got time, I’m obligated to take my time, I’m compelled to not skip any steps.

But rest assured, in the near future I’ll get very angry at you, I will certainly curse you for your convictions, those principals you hold so high – higher than any person, except yourself –, for the little things that started to annoy me, the little ways from which I deduced your leaving, our end. I will curse you for all those little clues that reminded me of it, every step of the way, right from the beginning, right from that morning on: it was one of our first mornings, when all I wanted to do was to look sheepishly in to your eyes say the most sheepish thing of them all: I think I’m in love with you. I remember saying something along the lines of: I think I’m starting to fall in love with you. And that it was nowhere near the feeling I actually wanted to convey. That feeling seemed to big at the time, to soon, to ridiculously reckless.
I will curse you for your existence even, because you are the one I will never forget, the one that ruined me for the rest of them, because you are, you know, the proverbial first love. Because in the same amount as I feel empty now, in the same way I feel you emptied me, you commanded me to let my defences down just to take advantage of them, in the exact same way, I am blessed by a feeling of inspiration – inspired to contruct these obscene long sentences –, enlightment, of you being able to lift me out of the ordinary, the trivial, the ugly even, into a beautiful world where I felt potent, sure that I was able to surmount myself, able to reach above and out of myself. You had the power to make me commit, to make me better, but you decided not to let greatness in and we both decided to let littleness, belittling, narrow mindedness in.

You were my muse, and tonight you still are. I’m not yet capable of leaving you out of my sentences, out of my train of thought. So tonight I’m using your words, or at least the words in the book you gave me. They are actually about the simplicity of reaching happiness, about how it is near, around us, within reach. About how happiness is about those little moments when a touch of greatness, transcendentalism can be perceived, ever so slight and hidden, but unmistakably present. I decided to abuse those words tonight, to purposely misinterpret them to make them fit my needs.
How I see it, happiness is indeed within an arm’s length of reach and yet – and that’s the frustrating part – completely impossible to grasp. I’m the kind of person that will always have a splinter to pick out, a door knob out of reach, keeping me from happiness, hiding away my final piece/peace of mind behind a curtain, a glass wall, within sight or hearing, why not smelling – happiness is a warm cake – distance, but never present, never with me as an active part of it.

06 juni 2008

Relationele Fysica, new and improved

_________T° ↑_________
A2 + B2 + O2 → AB + CO
2 + r

r ≈ Ek = 0 en Ep = ∞

(A = zij, B = ik)

02 april 2008

Bewaar de engel / Beware of the angel


- + -

+ Nee, liever gestreepte sokken, die passen bij mijn ondergoed.
Ik denk even aan haar, voor mij, met enkel een paar streepjes aan.
Ik lach, maar wil niet zeggen waarom. Ander onderwerp.
- Bolletjes?
+ Rare.
Ja, speciaal voor haar. Nog even, voor dat ze ontdekt dat ik doodnormaal ben.
- Nee, doodnormaal.
Verdomme, ik kan niet liegen als ze zo kijkt. Ik geef mezelf prijs en merkwaardig genoeg kost het me niets meer dan mijn hoofd.
+ Verlies je hart niet.
Mij waarschuwen? Een primeur, want de anderen namen aan zonder te vragen of kregen meer dan ze gaven.
- Geen zorgen, dat heb ik nog, het is alleen net wat gegroeid.
En weer die lach, weer een paar ogen die kleiner worden, maar weer wat meer kijken, dieper, dwars door de ruimte waar ooit mijn gezond verstand stond.
+ Waar kijk je naar?
- Je bent mooi als je lacht.
Ze is mooi.
- Je bent adembenemend, fluister ik onhoorbaar in haar lippen.

30 januari 2008

Postmodernistische exploraties vervolgd

“You or I walk into a room and we see a ceiling, four walls and a floor. A post-modernist walks into a room and sees that the ceiling is also the floor to the room above and the floor is also the ceiling to the basement below. The four walls are also the walls to the adjacent rooms and what is outside.”

- Kate Bornstein

25 januari 2008

Postmodern toneel

1.

VERTELLER Flash-forward naar wat binnen zes minuten zal gebeuren.
Gordijn opent. A en B, twee mannen, komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op. Ze dragen zwart en geen schoenen.
A Gij!
B Gij!
A Ik veracht u!
B Ik veracht de grond waar ge op loopt!

A en B vechten wild en vol overgave. Ze rollen over de grond.
Gordijn sluit.

VERTELLER Het stuk.
Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Gij!
B Gij!
A Ik veracht u!
B Ik veracht de grond waar ge op loopt!

A en B vechten wild en vol overgave. Ze rollen over de grond.
Gordijn sluit.


2.

Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Waarom draagt ge geen schoenen?
B Omdat ik in een postmodern toneelstuk meespeel.

A en B kijken de toeschouwers aan.
Gordijn sluit.


3.

Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Ik zie u graag.
B Ik zie u graag.

A en B kussen passioneel.
Gordijn sluit.

EINDE

06 januari 2008

Diversie

Kijk: Jan de Bray - De ouders van de schilder


Lees: Regression analysis correlates calorie surplus and book deficiency with drug use, divorce and teen pregnancy.

Luister: The National - Cardinal Song




26 december 2007

Mathematics

Commitment Issues: 1 + 1 + ... + 1 = 1
Nesting Urge: 1/2 + 1/2 = 2
=>
1 + 1/2 = 0

20 december 2007

You're killing me. You do me good.




I remember you.
The city was made to fit the size of our love.
You were made to fit the size of my body.
Who are you?
You’re killing me.
I was hungry. Hungry for infidelities, for adultery, for lies and for death.
Since forever.
I wasn’t sure that you, one day, would fall upon me, just like that.
I was waiting for you with an unlimited impatience, steadily.
Devour me. Deform me in your image, so that no one else, after you, can understand the reason for so much desire.
We will be alone, my dear.
The night is never going to end.
The day is not rising on anybody.
Never. Never again. Finally.
You’re killing me.
You do me good.
We will weep for the perished day, with conscience and care.
We will weep for the lost souls, perished in the heat of winter.

casually translated from French. Hiroshima Mon Amour - Marguerite Dumas

06 december 2007

Modals/Morals



+ We mustn’t.
- We shouldn’t.
+ We ought not to.
- We’d better not.
+ We dare not.
- We couldn’t.
+ We might.
- We could.
+ We can.
- We shall.
+ We will.

We did.

30 november 2007

It's dark

, or were you expecting something lighter?

----




Last night, I ran into my future.
She was raw, tough and hot.
Surrounded by people, but essentially alone.
She asked: ‘Got a light?’
I said: ‘Yes I do, lots.’
She: ‘I had three, but I lost them, somewhere along these nights.’

She: ‘Will I ever get the hang of this life?’
I: ‘I don’t know. I thought you would, by now.’
She smiled. ‘Smart ass.’
I: ‘Why are you here and not with her?’
She: ‘I’m with you. That is all you need to know.’
She’s not my freedom, she whispered, closely to my ear.
‘What is, then?’
‘ … ’ I’m looking to run, into you, maybe, into some other stranger or directly into the darkness, she said silently.

She: ‘What time is it?’
I: ‘It’s late, too late.’
We kissed goodbye and she went back to her life and I returned to mine, waiting for a better future to come by.

23 november 2007

maximum altitude 23:45, 98% full

Het is zo hard (bijna) volle maan vannacht. U en ik weze verwittigd.

associatief dichten voor beginners

sfeerschepping: muziek - tekst


100 keer


Waken, wakker, waakzaam, wachten.
Slapen, zoeken, moeten, snoozen
100 keer.
100 keer.

Muren, mieren, spinnen, stoffen.
Roken, rieken, drinken, roepen,
100 keer,
lui-der.

Tippen, toetsen, tijden, turen,
Bakken, braden, boeren, baden,
100 keer
meer.

Liggen, logge, later, luider,
Lusten, lagen, hoger, liever,
100 keer,
lief-ste,

lief-ste.

14 november 2007

Huiselijk geweld

And we're back, by popular demand ;)

--

+ Waar was je?

- Hmm, wat? Ik ben moe, laat me gerust, laat me in alle vrede m’n koffie op drinken, ik moet naar m’n werk.

+ Waar was je vannacht? Je bent zo laat thuisgekomen.

- Ah, ik weet niet, met vrienden, op café, je weet wel. Zwijg toch, ik wil het je niet vertellen, je hoeft het niet te weten.

+ Welke vrienden?

- Mark en Gunter. Mieke was er ook bij. Je gaat echt niet gelukkiger zijn als ik het je vertel, je gaat huilen, je gaat vreselijke dingen naar mijn hoofd smijten, je gaat me haten. Ik haat mezelf al genoeg, moet ik het gewicht van jouw misprijzen er ook nog bij nemen?

+ Ik haat je. Was ze goed?

- Ze was onvoorstelbaar goed. Ik heb god gezien, en de sterren, meermaals.

+ Was ze godverdomme goed? Was ze beter dan ik? Zachter, harder, net iets meer hoe jij het wilt?

- Nee. Ja.

+ Je liegt.

- Nee. Ja.

+ Pak je spullen en verdwijn.

- Ok. Het spijt me.

20 juni 2007

Te continueren continuüm



... ze zal je niet zomaar breken, ze zal je buigen, je plooilijn verzwakken door ze telkens open en dicht te vouwen, tot je uiteenvalt, niet met een plotse scheur, maar gewoon, jezelf niet meer bijeenhoudt ...

03 juni 2007

Minimalistisch Dialoog





- Wat zoek je?
+ Het licht.
- Daar, niet hier.

Hedda Gabler

Hedda Gabler: Om tien uur staat hij weer voor je. Met wijnranken in het haar.
Vurig en overmoedig.

Hedda Gabler, tweede bedrijf - Henrik Ibsen



15 mei 2007

Inzending Literaire Prijs Babylon 2007

Het bloed kleeft aan mijn handen, het zit op mijn knieën, mijn trui, het dringt door mijn huid en vermengt zich met mij. Ik schrob, ik schrob verbeten. Maar het zijn hardnekkige vlekken die niet uit de groeven van het parket willen. Wanneer ik hier klaar ben, moet ik de trap nog doen, trede per trede, van beneden naar boven omdat Mark het kwistig bloedende lichaam over zijn schouder naar boven heeft gedragen. Ik hoor hem de deur van de oude lift open wrikken – we gebruiken die niet meer en hebben er een bergruimte van gemaakt – Mark wil de dode indringer daar verstoppen, tot hij een beter idee heeft. Ik hoor hem sleuren, duwen en zuchten wanneer plots het stoffige koord dat de houten lift hoog in de schacht houdt, breekt. De cabine suist geruisloos naar beneden, waar ze met een geluid van kale, brekende botten, neerstort, alsof niet alleen het vadsige, nog warme lijk op de grond neerkwakt, maar ook het half vergane skelet van die vorige moord mee de diepte in is gevallen.

Toen was het een ongeluk geweest. Mark had zijn angsten de overhand laten nemen en zonder aanleiding geschoten op een onbepaald figuur dat in de stormige nacht om het huis sloop. Precies in dezelfde houding heb ik die nacht op mijn knieën gezeten met een emmertje naast me en een schuursponsje in mijn hand. Ik steun mijn man, maar de medeplichtigheid aan zijn onbezonnen daad heeft me zwaarder gewogen dan ik hem al die jaren heb willen toegeven. Ik heb de sporen uitgewist, zijn daad met de mijne ongedaan gemaakt, ik heb niet alleen de vlekken van de vloer gewist, maar ook van zijn handen. Het bleef tussen ons, niemand anders was betrokken en ons slachtoffer bleek een arme landloper te zijn die het donkere bos was ontvlucht en beschutting zocht voor het noodweer. Niemand zou hem missen, had Mark beweerd, niemand zou hem komen zoeken. Tot vannacht; wanneer we een uur geleden waren thuis gekomen en vanuit de wagen al het schichtig heen en weer schijnen van een zaklamp door het raam hadden opgemerkt. Met de regen die luid tegen het dak sloeg, had de man die door onze woonkamer sloop ons niet horen aanrijden en we waren langs de keuken naar binnen geslopen. Mark had een groot puntig mes uit de lade genomen en gebaarde me in de keuken achter te blijven. Hij was koeler dan vorige keer, in zijn ogen was geen blinde angst te zien, maar vastberadenheid, hem door de ervaring ingegeven. Zijn reflexen waren die van een crimineel, een moordenaar, en hij had niet meer dan drie geluiden nodig om de onbekende uit te schakelen: een verstikte schreeuw toen hij in het donker zijn hand op de mond van de tegenstander legde, een harde kreun om zijn ultieme gebaar kracht bij te zetten en het geluid van het mes dat door vlees stootte. Lisa, - riep hij fluisterend, als om de dode niet wakker te maken- Lisa, ik breng hem naar boven, ik stop de gluiperd in de lift tot morgen, dan breng ik hem weg.

Waarom was deze man, schijnbaar uit het niets, binnengedrongen en wat zocht hij hier? Was hij van de politie, was iemand ons op het spoor gekomen, hadden ze een privé-detective op onze hielen gezet? Of was de arme stakker een ordinaire dief? Wie het ook was, vannacht was geen toevallig ongeluk meer, geen panische angst, geen zelfverdediging; wat op deze plek, in deze plas bloed was gebeurd was een misdaad, een zonde, was mijn man die dader werd. Hij had deze keer geageerd, niet gereageerd.

Wanneer ik met het emmertje, nu niet meer gevuld met helder water, maar met verdund bloed, de trap af kom, zit Mark in de zetel. Hij is vermoeid, maar zijn gemoed is onverzwaard, zuiver als de vloer.
Wil je thee? – vraag ik hem. – Graag, rode bessen.
Morgen dump ik ‘m in het moeras – zegt hij terwijl ik hem een kopje aanbied.
Hij staat op, gaat voor het raam staan, drinkt en valt na een paar minuten neer, plomp op de grond. Ik wandel er naartoe, kijk hoe zijn spieren nog een paar keer samen trekken terwijl hij aan mijn voeten ligt, omgeven door de resten en de inhoud van zijn warme kop thee.
Wat? – kreunt hij.
De theevlekken zouden er makkelijker uitgaan, bedenk ik voor ik zeg – Sorry, Mark. Er kleeft te veel bloed aan je handen.

04 april 2007

Reason: automatisation of feeling


Automatische piloot. Een knopje in haar hersenen ingedrukt. Kwart na tien, nog een paar uur en ze zou thuis zijn, alleen, bevrijd van ketenen, kleren en droge lippen. Sociale conventie kon haar gestolen worden, want zij was vrij, zij was machtig. Zelfzekerheid gepersonifieerd, en in wat voor ’n persoon, vrij en machtig, jazeker. Maar nu moest ze even doorbijten, deze mensen hadden haar niet graag en dit entourage was niet vruchtbaar genoeg om wortel in te schieten, ze kon zich hier niet voeden op andermans’ angst, onzekerheid, want zij waren vrij, zij waren machtiger dan haar. Maar vanavond was het plan lachen en mooi zijn en niet te veel op de klok kijken. Steek je klamme handen in je zakken, zit stil en kijk geïnteresseerd, let op, misschien vragen ze je wel iets. Maar ze vroegen haar niets, ze vroegen haar hoe het ging en ze zei dat het goed ging. Maar ze vroegen haar niet zichzelf te zijn. Ze konden niet weten dat ze grappig was, ze konden niet weten hoe interessant ze was, want ze slaagde er niet in grappig of interessant te zijn.

Toen ze naar huis wandelde speet het haar dat pas nu dertien spitsvondigheden en zeven leuke verhalen haar te binnen schoten. Ze lachte wat in zichzelf en wandelde verder, naar huis, naar de warmte van haar lege bed en de geur van haar vertrouwen.

25 maart 2007

The Awakening - Kate Chopin


But the beginning of things, of a world especially, is necessarily vague, tangled, chaotic, and exceedingly disturbing. How few of us ever emerge from such beginning! How many souls perish in its tumult!

The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of inward contemplation.

The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace.

The Awakening - Kate Chopin






But the beginning of things, of a world especially, is necessarily vague, tangled, chaotic, and exceedingly disturbing. How few of us ever emerge from such beginning! How many souls perish in its tumult!

The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of inward contemplation.

The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace.