vitium, de ondeugd

Happiness is finally getting that splinter out

2009-01-26T23:10:00.003+01:00

It hurts, dear. It hurts having your heart cut out. My heart actually, we’re speaking of my heart, my pain, my process of having the splinter picked out. You remember that time when I had one in my foot? You did a pretty clean and good job of getting it out. But there are other kinds of splinters, little pieces of memories, shared stories, shared life, that are not so easily removed. It is necessary to stab, dig in the skin around them, so they can flow out together with the waves of blood and tears that come seeping out of the wounds we just inflicted upon ourselves.

I know it’s absurd, my addressing you in these nightly, sleep deprived ramblings, but I cannot help myself. I’m not done talking to you. You have been my torment and my muse at the same time. Notice I don’t call you my tormentor, not implying any conscious intention. Or should I imply it? I probably will, in the angry phase of my coping process. I’m still in denial, a part of me still hoping I’ll wake up from this bad dream, waking in your soft arms, your warmth healing my anguish. But I have got time, I’m obligated to take my time, I’m compelled to not skip any steps.

But rest assured, in the near future I’ll get very angry at you, I will certainly curse you for your convictions, those principals you hold so high – higher than any person, except yourself –, for the little things that started to annoy me, the little ways from which I deduced your leaving, our end. I will curse you for all those little clues that reminded me of it, every step of the way, right from the beginning, right from that morning on: it was one of our first mornings, when all I wanted to do was to look sheepishly in to your eyes say the most sheepish thing of them all: I think I’m in love with you. I remember saying something along the lines of: I think I’m starting to fall in love with you. And that it was nowhere near the feeling I actually wanted to convey. That feeling seemed to big at the time, to soon, to ridiculously reckless.
I will curse you for your existence even, because you are the one I will never forget, the one that ruined me for the rest of them, because you are, you know, the proverbial first love. Because in the same amount as I feel empty now, in the same way I feel you emptied me, you commanded me to let my defences down just to take advantage of them, in the exact same way, I am blessed by a feeling of inspiration – inspired to contruct these obscene long sentences –, enlightment, of you being able to lift me out of the ordinary, the trivial, the ugly even, into a beautiful world where I felt potent, sure that I was able to surmount myself, able to reach above and out of myself. You had the power to make me commit, to make me better, but you decided not to let greatness in and we both decided to let littleness, belittling, narrow mindedness in.

You were my muse, and tonight you still are. I’m not yet capable of leaving you out of my sentences, out of my train of thought. So tonight I’m using your words, or at least the words in the book you gave me. They are actually about the simplicity of reaching happiness, about how it is near, around us, within reach. About how happiness is about those little moments when a touch of greatness, transcendentalism can be perceived, ever so slight and hidden, but unmistakably present. I decided to abuse those words tonight, to purposely misinterpret them to make them fit my needs.
How I see it, happiness is indeed within an arm’s length of reach and yet – and that’s the frustrating part – completely impossible to grasp. I’m the kind of person that will always have a splinter to pick out, a door knob out of reach, keeping me from happiness, hiding away my final piece/peace of mind behind a curtain, a glass wall, within sight or hearing, why not smelling – happiness is a warm cake – distance, but never present, never with me as an active part of it.

Relationele Fysica, new and improved

2008-06-06T00:46:00.004+02:00

_________T° ↑_________
A₂ + B₂ + O₂ → AB + CO₂+ r

r ≈ E_k = 0 en E_p = ∞

(A = zij, B = ik)

Bewaar de engel / Beware of the angel

2008-04-02T23:55:00.005+02:00

Sandy Volz

- + -

+ Nee, liever gestreepte sokken, die passen bij mijn ondergoed.
Ik denk even aan haar, voor mij, met enkel een paar streepjes aan.
Ik lach, maar wil niet zeggen waarom. Ander onderwerp.
- Bolletjes?
+ Rare.
Ja, speciaal voor haar. Nog even, voor dat ze ontdekt dat ik doodnormaal ben.
- Nee, doodnormaal.
Verdomme, ik kan niet liegen als ze zo kijkt. Ik geef mezelf prijs en merkwaardig genoeg kost het me niets meer dan mijn hoofd.
+ Verlies je hart niet.
Mij waarschuwen? Een primeur, want de anderen namen aan zonder te vragen of kregen meer dan ze gaven.
- Geen zorgen, dat heb ik nog, het is alleen net wat gegroeid.
En weer die lach, weer een paar ogen die kleiner worden, maar weer wat meer kijken, dieper, dwars door de ruimte waar ooit mijn gezond verstand stond.
+ Waar kijk je naar?
- Je bent mooi als je lacht.
Ze is mooi.
- Je bent adembenemend, fluister ik onhoorbaar in haar lippen.

Postmodernistische exploraties vervolgd

2008-01-30T15:47:00.000+01:00

“You or I walk into a room and we see a ceiling, four walls and a floor. A post-modernist walks into a room and sees that the ceiling is also the floor to the room above and the floor is also the ceiling to the basement below. The four walls are also the walls to the adjacent rooms and what is outside.”

- Kate Bornstein

black is the new black

Postmodern toneel

2008-01-25T23:07:00.000+01:00

1.

VERTELLER Flash-forward naar wat binnen zes minuten zal gebeuren.
Gordijn opent. A en B, twee mannen, komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op. Ze dragen zwart en geen schoenen.
A Gij!
B Gij!
A Ik veracht u!
B Ik veracht de grond waar ge op loopt!
A en B vechten wild en vol overgave. Ze rollen over de grond.
Gordijn sluit.

VERTELLER Het stuk.
Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Gij!
B Gij!
A Ik veracht u!
B Ik veracht de grond waar ge op loopt!
A en B vechten wild en vol overgave. Ze rollen over de grond.
Gordijn sluit.

2.

Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Waarom draagt ge geen schoenen?
B Omdat ik in een postmodern toneelstuk meespeel.
A en B kijken de toeschouwers aan.
Gordijn sluit.

3.

Gordijn opent. A en B komen elk van de tegenovergestelde kant van de scène op.
A Ik zie u graag.
B Ik zie u graag.
A en B kussen passioneel.
Gordijn sluit.

EINDE

Diversie

2008-01-06T18:03:00.000+01:00

Kijk: Jan de Bray - De ouders van de schilder

Lees: Regression analysis correlates calorie surplus and book deficiency with drug use, divorce and teen pregnancy.

Luister: The National - Cardinal Song

Mathematics

2007-12-26T15:59:00.000+01:00

Commitment Issues: 1 + 1 + ... + 1 = 1
Nesting Urge: 1/2 + 1/2 = 2
=>
1 + 1/2 = 0

You're killing me. You do me good.

2007-12-20T19:32:00.000+01:00

I remember you.
The city was made to fit the size of our love.
You were made to fit the size of my body.
Who are you?
You’re killing me.
I was hungry. Hungry for infidelities, for adultery, for lies and for death.
Since forever.
I wasn’t sure that you, one day, would fall upon me, just like that.
I was waiting for you with an unlimited impatience, steadily.
Devour me. Deform me in your image, so that no one else, after you, can understand the reason for so much desire.
We will be alone, my dear.
The night is never going to end.
The day is not rising on anybody.
Never. Never again. Finally.
You’re killing me.
You do me good.
We will weep for the perished day, with conscience and care.
We will weep for the lost souls, perished in the heat of winter.

casually translated from French. Hiroshima Mon Amour - Marguerite Dumas

Modals/Morals

2007-12-06T18:21:00.000+01:00

+ We mustn’t.
- We shouldn’t.
+ We ought not to.
- We’d better not.
+ We dare not.
- We couldn’t.
+ We might.
- We could.
+ We can.
- We shall.
+ We will.

We did.

It's dark

2007-11-30T23:54:00.000+01:00

, or were you expecting something lighter?

----

Last night, I ran into my future.
She was raw, tough and hot.
Surrounded by people, but essentially alone.
She asked: ‘Got a light?’
I said: ‘Yes I do, lots.’
She: ‘I had three, but I lost them, somewhere along these nights.’

She: ‘Will I ever get the hang of this life?’
I: ‘I don’t know. I thought you would, by now.’
She smiled. ‘Smart ass.’
I: ‘Why are you here and not with her?’
She: ‘I’m with you. That is all you need to know.’
She’s not my freedom, she whispered, closely to my ear.
‘What is, then?’
‘ … ’ I’m looking to run, into you, maybe, into some other stranger or directly into the darkness, she said silently.

She: ‘What time is it?’
I: ‘It’s late, too late.’
We kissed goodbye and she went back to her life and I returned to mine, waiting for a better future to come by.

maximum altitude 23:45, 98% full

2007-11-23T13:33:00.000+01:00

Het is zo hard (bijna) volle maan vannacht. U en ik weze verwittigd.

associatief dichten voor beginners

2007-11-23T02:12:00.000+01:00

sfeerschepping: muziek - tekst

100 keer

Waken, wakker, waakzaam, wachten.
Slapen, zoeken, moeten, snoozen
100 keer.
100 keer.

Muren, mieren, spinnen, stoffen.
Roken, rieken, drinken, roepen,
100 keer,
lui-der.

Tippen, toetsen, tijden, turen,
Bakken, braden, boeren, baden,
100 keer
meer.

Liggen, logge, later, luider,
Lusten, lagen, hoger, liever,
100 keer,
lief-ste,

lief-ste.

Huiselijk geweld

2007-11-14T02:28:00.000+01:00

And we're back, by popular demand ;)

+ Waar was je?

- Hmm, wat? Ik ben moe, laat me gerust, laat me in alle vrede m’n koffie op drinken, ik moet naar m’n werk.

+ Waar was je vannacht? Je bent zo laat thuisgekomen.

- Ah, ik weet niet, met vrienden, op café, je weet wel. Zwijg toch, ik wil het je niet vertellen, je hoeft het niet te weten.

+ Welke vrienden?

- Mark en Gunter. Mieke was er ook bij. Je gaat echt niet gelukkiger zijn als ik het je vertel, je gaat huilen, je gaat vreselijke dingen naar mijn hoofd smijten, je gaat me haten. Ik haat mezelf al genoeg, moet ik het gewicht van jouw misprijzen er ook nog bij nemen?

+ Ik haat je. Was ze goed?

- Ze was onvoorstelbaar goed. Ik heb god gezien, en de sterren, meermaals.

+ Was ze godverdomme goed? Was ze beter dan ik? Zachter, harder, net iets meer hoe jij het wilt?

- Nee. Ja.

+ Je liegt.

- Nee. Ja.

+ Pak je spullen en verdwijn.

- Ok. Het spijt me.

Te continueren continuüm

2007-06-20T14:57:00.000+02:00

... ze zal je niet zomaar breken, ze zal je buigen, je plooilijn verzwakken door ze telkens open en dicht te vouwen, tot je uiteenvalt, niet met een plotse scheur, maar gewoon, jezelf niet meer bijeenhoudt ...

Minimalistisch Dialoog

2007-06-03T01:39:00.000+02:00

- Wat zoek je?
+ Het licht.
- Daar, niet hier.

Hedda Gabler

2007-06-03T01:35:00.000+02:00

Hedda Gabler: Om tien uur staat hij weer voor je. Met wijnranken in het haar.
Vurig en overmoedig.

Hedda Gabler, tweede bedrijf - Henrik Ibsen

Inzending Literaire Prijs Babylon 2007

2007-05-15T00:28:00.001+02:00

Het bloed kleeft aan mijn handen, het zit op mijn knieën, mijn trui, het dringt door mijn huid en vermengt zich met mij. Ik schrob, ik schrob verbeten. Maar het zijn hardnekkige vlekken die niet uit de groeven van het parket willen. Wanneer ik hier klaar ben, moet ik de trap nog doen, trede per trede, van beneden naar boven omdat Mark het kwistig bloedende lichaam over zijn schouder naar boven heeft gedragen. Ik hoor hem de deur van de oude lift open wrikken – we gebruiken die niet meer en hebben er een bergruimte van gemaakt – Mark wil de dode indringer daar verstoppen, tot hij een beter idee heeft. Ik hoor hem sleuren, duwen en zuchten wanneer plots het stoffige koord dat de houten lift hoog in de schacht houdt, breekt. De cabine suist geruisloos naar beneden, waar ze met een geluid van kale, brekende botten, neerstort, alsof niet alleen het vadsige, nog warme lijk op de grond neerkwakt, maar ook het half vergane skelet van die vorige moord mee de diepte in is gevallen.

Toen was het een ongeluk geweest. Mark had zijn angsten de overhand laten nemen en zonder aanleiding geschoten op een onbepaald figuur dat in de stormige nacht om het huis sloop. Precies in dezelfde houding heb ik die nacht op mijn knieën gezeten met een emmertje naast me en een schuursponsje in mijn hand. Ik steun mijn man, maar de medeplichtigheid aan zijn onbezonnen daad heeft me zwaarder gewogen dan ik hem al die jaren heb willen toegeven. Ik heb de sporen uitgewist, zijn daad met de mijne ongedaan gemaakt, ik heb niet alleen de vlekken van de vloer gewist, maar ook van zijn handen. Het bleef tussen ons, niemand anders was betrokken en ons slachtoffer bleek een arme landloper te zijn die het donkere bos was ontvlucht en beschutting zocht voor het noodweer. Niemand zou hem missen, had Mark beweerd, niemand zou hem komen zoeken. Tot vannacht; wanneer we een uur geleden waren thuis gekomen en vanuit de wagen al het schichtig heen en weer schijnen van een zaklamp door het raam hadden opgemerkt. Met de regen die luid tegen het dak sloeg, had de man die door onze woonkamer sloop ons niet horen aanrijden en we waren langs de keuken naar binnen geslopen. Mark had een groot puntig mes uit de lade genomen en gebaarde me in de keuken achter te blijven. Hij was koeler dan vorige keer, in zijn ogen was geen blinde angst te zien, maar vastberadenheid, hem door de ervaring ingegeven. Zijn reflexen waren die van een crimineel, een moordenaar, en hij had niet meer dan drie geluiden nodig om de onbekende uit te schakelen: een verstikte schreeuw toen hij in het donker zijn hand op de mond van de tegenstander legde, een harde kreun om zijn ultieme gebaar kracht bij te zetten en het geluid van het mes dat door vlees stootte. Lisa, - riep hij fluisterend, als om de dode niet wakker te maken- Lisa, ik breng hem naar boven, ik stop de gluiperd in de lift tot morgen, dan breng ik hem weg.

Waarom was deze man, schijnbaar uit het niets, binnengedrongen en wat zocht hij hier? Was hij van de politie, was iemand ons op het spoor gekomen, hadden ze een privé-detective op onze hielen gezet? Of was de arme stakker een ordinaire dief? Wie het ook was, vannacht was geen toevallig ongeluk meer, geen panische angst, geen zelfverdediging; wat op deze plek, in deze plas bloed was gebeurd was een misdaad, een zonde, was mijn man die dader werd. Hij had deze keer geageerd, niet gereageerd.

Wanneer ik met het emmertje, nu niet meer gevuld met helder water, maar met verdund bloed, de trap af kom, zit Mark in de zetel. Hij is vermoeid, maar zijn gemoed is onverzwaard, zuiver als de vloer.
Wil je thee? – vraag ik hem. – Graag, rode bessen.
Morgen dump ik ‘m in het moeras – zegt hij terwijl ik hem een kopje aanbied.
Hij staat op, gaat voor het raam staan, drinkt en valt na een paar minuten neer, plomp op de grond. Ik wandel er naartoe, kijk hoe zijn spieren nog een paar keer samen trekken terwijl hij aan mijn voeten ligt, omgeven door de resten en de inhoud van zijn warme kop thee.
Wat? – kreunt hij.
De theevlekken zouden er makkelijker uitgaan, bedenk ik voor ik zeg – Sorry, Mark. Er kleeft te veel bloed aan je handen.

Reason: automatisation of feeling

2007-04-04T20:16:00.000+02:00

Automatische piloot. Een knopje in haar hersenen ingedrukt. Kwart na tien, nog een paar uur en ze zou thuis zijn, alleen, bevrijd van ketenen, kleren en droge lippen. Sociale conventie kon haar gestolen worden, want zij was vrij, zij was machtig. Zelfzekerheid gepersonifieerd, en in wat voor ’n persoon, vrij en machtig, jazeker. Maar nu moest ze even doorbijten, deze mensen hadden haar niet graag en dit entourage was niet vruchtbaar genoeg om wortel in te schieten, ze kon zich hier niet voeden op andermans’ angst, onzekerheid, want zij waren vrij, zij waren machtiger dan haar. Maar vanavond was het plan lachen en mooi zijn en niet te veel op de klok kijken. Steek je klamme handen in je zakken, zit stil en kijk geïnteresseerd, let op, misschien vragen ze je wel iets. Maar ze vroegen haar niets, ze vroegen haar hoe het ging en ze zei dat het goed ging. Maar ze vroegen haar niet zichzelf te zijn. Ze konden niet weten dat ze grappig was, ze konden niet weten hoe interessant ze was, want ze slaagde er niet in grappig of interessant te zijn.

Toen ze naar huis wandelde speet het haar dat pas nu dertien spitsvondigheden en zeven leuke verhalen haar te binnen schoten. Ze lachte wat in zichzelf en wandelde verder, naar huis, naar de warmte van haar lege bed en de geur van haar vertrouwen.

The Awakening - Kate Chopin

2007-03-25T17:10:00.001+02:00

But the beginning of things, of a world especially, is necessarily vague, tangled, chaotic, and exceedingly disturbing. How few of us ever emerge from such beginning! How many souls perish in its tumult!

The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of inward contemplation.

The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace.

The Awakening - Kate Chopin

2007-03-25T17:10:00.000+02:00

The voice of the sea is seductive; never ceasing, whispering, clamoring, murmuring, inviting the soul to wander for a spell in abysses of solitude; to lose itself in mazes of inward contemplation.

The voice of the sea speaks to the soul. The touch of the sea is sensuous, enfolding the body in its soft, close embrace.

Vannacht kwam ik mijn toekomst tegen

2007-03-20T17:42:00.000+01:00

Vannacht kwam ik mijn toekomst tegen.

Een vrouw, amper, haar mascara was uitgelopen,
haar haar te uitgegroeid en haar stem te rauw,
vroeg me hoe laat het was.
Ik zei tien na drie en dacht te laat,
al veel te laat.

Relationele Fysica: les I

2007-02-25T15:14:00.000+01:00

twee hemellichamen,
wederzijdse gravitationele
kracht.
die wegvalt, plots,
bots.

James Joyce - Exiles (Act III)

2007-02-19T02:45:00.000+01:00

I have wounded my soul for you-- a deep wound of doubt which can never be healed. I can never know, never in this world. I do not wish to know or to believe. I do not care. It is not in the darkness of belief that I desire you. But in restless living wounding doubt. To hold you by no bonds, even of love, to be united with you in body and soul in utter nakedness-- for this I longed.

Endymion en Selene

2007-02-16T12:26:00.000+01:00

De essentie van het lijden zit niet in het lijden zelf vervat. Haar bloedende vuisten waren haar geen bewijs genoeg dat de pijn echt, dat het gemis reëel was en geen fata morgana, een verbeelde oase in de verlatenheid van haar uitgedroogde ziel. Zij wou een bewijs van de authenticiteit van haar gevoelens, een reality-check, ze wou vlekken op de blinde wand zien waar ze zich nu al voor de honderdste keer tegen aan gooide, met haar volle gewicht, vuisten vooruit. Ze wou ook reactie, ze verwachtte dat de muur een inconsequentie met zijn eigen aard zou plegen en haar eindelijk zou toespreken, haar dan toch bij de som van zijn wezen rekenen. Tevergeefs, inane instanties zwijgen, klaar en duidelijk.

Het was door herhaling dat ze emotie, gevoel probeerde te bereiken, door steeds opnieuw iets te voelen, hoe miniem ook, trachtte ze elk klein deeltje van haar zinsbeleving te amplifiëren, de afzondelijke slagen als geheel doen klinken, om het eindelijk te zien, om de pijn eindelijk te voelen als werkelijk. Zoals drie noten in die sonate van Beethoven, die hij, diep gebogen boven zijn piano, steeds opnieuw speelde, in trance, om toch maar te horen, hoe dof moeten ze hem wel niet geklonken hebben, om ze toch maar te voelen, in zijn hoofd, in zijn hart. Emotie, bereikt door herhaling.

Elke keer opnieuw ging ze een nieuwe confrontatie met het oude aan, ze keerde steeds naar hem terug, beminde hem, kuste hem, elke keer alsof het de laatste was. Ze had hem nodig, om te onthouden, ze mocht niet vergeten hoe leven voelde, sterven, liefhebben, ze moest en zou haar oerangsten wederherinneren, ook al betekende dat ten onder gaan aan de ontmoeting ermee. Want schoonheid legt angst bloot, maar zuivert ons er niet van. Hij was het kunstwerk waarop ze een blik, slechts een, maar steeds opnieuw, moest werpen opdat ze terug in zijn armen vloog. Hij was het tegelijk het licht waar ze naar toe vloog en het zwarte gat dat haar leegzoog. Ze verdronk in zijn zwarte ogen, waar Natura zo helder licht in had gevat. De tegenstelling stond hem op het gezicht geschreven, de contradictie droop uit zijn ogen en toch was ze zo blind als Beethoven doof was. Ze kon alleen maar zien als ze opnieuw naar hem keek, opnieuw en opnieuw, bij elke nieuwe maan, wanneer de duisternis zo tastbaar werd dat ze rilde, zo koud door het gebrek aan maanlicht.

Het is niet de liefde die broos is, zoals ze ooit in een deur had zien gekrast, neen, liefde of wat zij voor liefde aanzag, was onbreekbaar, onaantastbaar, zelfs en zeker door het object ervan. Het was de verliefde, het subject van die diepe emotie, die breekbaar was, die zich naakt en onbewapend aan de vijandige elementen blootstelde: neem mij maar, gebruik mij, raak mij en laat mij voor dood achter, want ik bemin, mijn hart bied ik u op een zilveren schotel aan, breek het maar, het is al van u.

James Joyce - Exiles (Act I)

2007-01-31T13:58:00.000+01:00

RICHARD(Gently.) Does nothing then in life give you peace? Surely it exists for you somewhere.

BEATRICE If there were convents in our religion perhaps there. At least, I think so at times.

RICHARD(Shakes his head.) No, Miss Justice, not even there. You could not give yourself freely and wholly.

BEATRICE(Looking at him.) I would try.

RICHARD You would try, yes. You were drawn to him as your mind was drawn towards mine. You held back from him. From me, too, in a different way. You cannot give yourself freely and wholly.

BEATRICE(Joins her hands softly.) It is a terribly hard thing to do, Mr Rowan-- to give oneself freely and wholly-- and be happy.

RICHARD But do you feel that happiness is the best, the highest that we can know?

BEATRICE(With fervour.) I wish I could feel it.

Astrophil and Stella

2007-01-17T19:12:00.000+01:00

Nieuwe maan, oude woorden:

Some lovers speak when they their Muses entertain,

Of hopes begot by fear, of wot not what desires:; Of force of heav'nly beams, infusing hellish pain:; Of living deaths, dear wounds, fair storms, and freezing fires.
Some one his song in Jove, and Jove's strange tales attires,: Broidered with bulls and swans, powdered with golden rain;; Another humbler wit to shepherd's pipe retires,; Yet hiding royal blood full oft in rural vein.
To some a sweetest plaint a sweetest style affords,: While tears pour out his ink, and sighs breathe out his words:; His paper pale despair, and pain his pen doth move.
I can speak what I feel, and feel as much as they,: But think that all the map of my state I display,; When trembling voice brings forth that I do Stella love.

- Astrophil and Stella, Sonnet VI door Sir Philip Sidney

iteratio: luxuria

2007-01-12T20:48:00.000+01:00

Of course, anonieme voyeur aan de andere kant van het scherm, ben ik het exposé over de hoofdzonden niet vergeten, mijn schrijfproces en ik zijn gewoon even van het vooropgestelde pad afgedwaald. Op invidia zal u nog even moeten wachten, maar u krijgt alvast een bisnummer, luxuria, en kijk niet alsof u dat erg vindt, geniepig geperverteerde snoeper die u maar al te graag bent. Ga zitten en geniet, of wees althans matig geïnteresseerd door het volgende, zoveelste, verhaal zonder begin, noch einde:

Met mijn vingers tekende ik lijnen op je lichaam, ik volgde mijn instinct en jouw golven. Je rilde. Ik keek naar je, met mijn gewicht tegelijk je schokken dempend en je adem tellend. Maar was ze nu af, die zilte strepen, de sporen die ik aan je oppervlakte achterliet, spoel het genot weg. Vergeet hoe we er uit zien, onze zielen door de maan verlicht en onze ogen vol sterren. Vergeet hoe we wanhopig de eenzaamheid wilden verdrijven, maar hoe zij onze harten toch is binnengedrongen. Geen omhelzing, geen zucht en zeker geen woord, kon de zeurende pijn van de isolatie verlichten. Jij lag in mijn armen, maar je had gelijk, ik was al weg. Ik ben er zelfs nooit geweest en je hebt me nooit geraakt. Ik kan je geen stukken van mezelf toestaan. De kruimels die ik in je bed achterliet waren me al te veel. Dus vergeet hoe ik er uit zie als ik me net laat gaan, vergeet mijn zuchten, vergeet mijn herinnering en onthoud de leegte die ik achterlaat, je herwonnen ademruimte. Kijk niet naar me terwijl ik mijn kleren aantrek, de glimp die je van me hebt opgevangen bedekkend onder lagen stof, onder een zeil dat alles weer even zoals de avond ervoor doet lijken. Volg me niet met je blik terwijl ik je straat uitloop, de realiteit tegemoet, de tijdruimte – het is er een losgekoppeld van de rest van het heelal - die wij deelden weggooiend zoals ik jouw geur uit mijn haren doe waaien en een briefje met jouw nummer opfrommel.

-----

NB: We leven in een beeldcultuur, of de literaire elite het nu wil toegeven of niet. Als onderdeel van de cultuur waarin ik leef kan ik daarom niet achterblijven met beelden, beelden die mijn punt verhelderen, verdiepen, demystifiëren of juist verduisteren, opheffen uit de banaliteit, het triviale, maar vooral het particuliere. Ach, het maakt niet uit, geef uw oog gewoon ook eens de kost wanneer u langskomt. Klik ook eens op bovengenoemde illustraties en komt terecht op de plek waar ik ze haalde.

NB² - nu ik toch bezig ben - : klik ook eens op de titels van de posts, soms zit daarachter een deur verborgen die u zal leiden naar een inspiratiebron, een hint , een aanleiding voor het geschrevene.

Bipolair

2007-01-11T21:07:00.000+01:00

“Memento.”
“Wat?”
“Ik schrijf memento.”
“Waar?”
“Op mijn arm.”
“Memento?”
“Herinner je. Imperatief, van memini, zich herinneren.”
“Waarom?”
“Om mijn sterfelijkheid te herinneren, mijn leven te onthouden. Ik wil de pijn, de duisternis en de open wonde niet vergeten.”
“Maar onthoud ook de zon, het zoete, het geluk.”
“De herinnering aan geluk is onaantastbaar, het geluk is onbereikbaar.”
“Dat zijn twee erg verschillende dingen.”
“Even verschillend als het leven en de dood, slechts gescheiden door een zucht, de laatste.”
“Sterven doen we al levend.”
“Leven doen we al stervend.”

(r)evolutie

2007-01-05T17:48:00.000+01:00

Dertig minuten, maximum, om mijzelf samen te vatten. Dertig minuten, niet meer, want dan begint mijn favoriete soap en dan moet ik weg, vluchten uit het kortstondige zelfbewustzijn voor ik er in verdwaal. Want bewust zijn boezemt angst in, is te confronterend, te echt. Apathie is makkelijker, echt waar, gun het me toch, ik heb het nodig niet te voelen, ik heb een uitknop aan mijn hart nodig, anders verslijt het te snel. Jaren heb ik het niet gebruikt, maar nu draait het soms op te volle toeren, het bloed alle richtingen uitpompend, door aders en slagaders, zodat het altijd en veel te snel bij de oorsprong terugkeert voordat het genoeg zuurstof heeft kunnen afgeven of opnemen. Sorry bloed, sorry hart, vannacht zal ik u sparen, ik zal u en mijn leden en lijve niet onnodig heen en weer op de slechte matras gooien, mijn gedachten zullen niet afdwalen naar iteratieve onvervulbare wensen en opohoudelijke tastbare angsten. Vannacht zullen wij de zonsopgang niet zien, vannacht zal de volle maan met zijn witte licht niet alles zwart doen lijken, vannacht ga ik vroeg slapen en morgen sta ik vroeg op. Ik maak iets van mijn leven, ik maak iets van de rest van mijn dagen. Nieuwe levens hoeven niet op maandag te beginnen, ook zaterdag is een mooie start, misschien schijnt de zon zelfs.

Enjoy the Silence, really, do.

2006-12-12T18:10:00.000+01:00

De volgende hoofdzonde komt er aan, alles op zijn tijd nietwaar? Hier alvast een voorproefje, ongeduldige wolf, die mijn lezer heet:

... Haar gevoel van superioriteit was met koeienletters op haar voorhoofd geschreven, zij kon iedereen krijgen. De essentie van haar wezen lag boven op haar huid en reikte niet dieper dan het stof van haar rok of de inkijk van haar decolleté. Het geluid van haar schoenen op de vloer was de onheilsmars die oorlog voorspelde. Elementaire uitersten zouden vanavond clashen. Een epische strijd zou plaatsvinden, blond tegen bruin, daad tegen woord, wit tegen zwart, zij tegen mij. ...

En verder, om mijn stilte te verantwoorden, of beter, te illustreren, een lied, van Depeche Mode. Enjoy the Silence:

Words like violence
Break the silence
Come crashing in
Into my little world
Painful to me
Pierce right through me
Cant you understand
Oh my little girl

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Vows are spoken
To be broken
Feelings are intense
Words are trivial
Pleasures remain
So does the pain
Words are meaningless
And forgettable

All I ever wanted
All I ever needed
Is here in my arms
Words are very unnecessary
They can only do harm

Enjoy the silence

Oneindigheid, dankuwel

2006-11-02T00:55:00.000+01:00

We verlaten even de expositio over de hoofdzonden voor een korte terzijde. Met dank aan de luciditeit gebracht door het ene of andere verhelderende middel.

---

Onaantastbaar, oh ja, zo zag ze er uit. Maar toen ik vroeg: ‘dans met me’, zei ze: ‘ja’. Ik toonde me van mijn beste kant en bekeek de hare uitgebreid. De avond was reeds ver gevorderd en wij waren jong, onbezonnen en bedronken. De perfectie van de sfeer was tastbaar, totdat ik te dichtbij kwam en mijn dromen, mijn grootste plannen, mijn leven dat ik met haar zou delen, als fragiele zeepbellen in mijn gezicht ontploften, weg, enkel de geur van zeep en versgewassen haren op mijn schouder achterlatend. ‘Red me, laat me niet alleen’ riep ik haar nog na, maar ze was al te ver, te hoog en te omsingeld door een gretig entourage van jonge, nieuwe, verse pretendenten. Ik had haar willen nalopen, elke keer ze weg ging, op elke straathoek waar ze afsloeg, maar mijn trots, of wat er van restte, weerhielden mij, zoals ook haar overtuigd afgekeerde rug die alle hoop uit mijn aderen zoog. Ik bekeek mijn polsen terwijl ik daar alleen op de stoep stond, haar geur nog in de lucht. Mijn sterfelijkheid zat bevat onder die dunne laag huid die mij van mijn polsslagader, best de linkse, scheidde. Daar tekende ik met mijn vinger een platte acht, symbool van oneindigheid en ik keer ernaar, diep ontroerd door de confrontatie van twee zo tegengestelde entiteiten als mijn gewoonlijke ongenaakbaarheid en mijn pas ontdekte gevoel voor dramatiek. De confrontatie tussen haar, de onaantastbare, de oneindige, en ik, de kruipende, sterfelijke, vergankelijke menselijkheid die ik zo verafschuw.

De 7 hoofdzonden: Luxuria (onkuisheid)

2006-10-28T01:47:00.000+02:00

Ja hoor, geduld wordt beloond en niet elk lichaam dat niet meer beweegt is dood, vraag dat maar aan Juliet, maar dus en zonder verder uitstel, schenk ik de mensheid of liever de lege ether deel III van het exposé over de hoofdzonden: Luxuria.

“Sluit je ogen.”
“Wat?”
“Vertrouw je me?”
“Ja, tuurlijk, maar, …”
“Geen zorgen, sluit je ogen en neem mijn hand.”
Ze sloot haar ogen en het plein verdween. Hij liet haar in het rond draaien, maar ze behield haar richtingsgevoel dankzij de ochtendzon die door haar oogleden scheen. Het was vroeg en ze hadden nog niet geslapen, maar de hele nacht door de stad gedoold, op zoek naar muziek, drank en vooral elkaar. Ze waren op weg naar een ontbijt en liepen tussen de werkende mensen, die zure ochtendgezichten, door, als twee zielen die de sleur van het leven nog niet had gecorrumpeerd.
Hem bij de arm houdend wandelde ze, enkele meters, traag omdat de aanwezigheid van de mensen rondom, haar desoriënteerde, ze voelde hun aura’s, als een snelstroom die zij met hun tweeën probeerden over te steken. Hij stopte en zei: “We zijn er, we gaan binnen, wees stil.” Hij hielp haar over de drempel en een geur van oude kaarsen, koele steen en stoffig hout overviel haar samen met een intense, galmende stilte. Ze gingen naar links, weg van de zon, totdat ze naar rechts draaiden en hij haar na enkele passen liet halt houden. Hij draaide haar nu naar het warme licht toe en fluisterde: “Open!”.
Ze viel bijna omver, overmand door de ruimtelijkheid van de kerk waarin ze stond, precies in het midden, helemaal achteraan, tegenover het altaar in het oosten, waar het licht door de glasramen binnenviel. Vandaaruit, precies in dat punt, was de symmetrie, de hoogte, de diepte, de essentie van de constructie het best te vatten en voelde de toeschouwer zich het kleinst ten opzichte van de immensiteit van het door mensen gemaakte wonder dat zich rondom hem had voltrokken en voor de eeuwigheid leek vastgelegd.
Hij was wat achter haar gaan staan en genoot van zijn uitzicht, van de uitwerking die de ruimte op haar had. Plots draaide zich om, ze liep naar hem toe en kuste hem, vol op de mond, daar in het midden, achteraan, onder de hoge gewelven van Gods huis.

Vorige hoofdzonde: Avaritia

Coming up: Invidia

De 7 hoofdzonden: Avaritia (hebzucht)

2006-06-22T22:48:00.000+02:00

Deel II van het exposé over de hoofdzonden: Avaritia.

Ik wil hèm! Enkele stappen verwijderd van haar doel, met dezelfde overtuiging die ze had wanneer ze in haar favoriete boetiek met haar creditcard in de ene en een minuscuul paar schoenen in de andere hand in het rond draaide en riep: ik wil deze! Ook nu dus, die vastberaden blik, die grijns op haar gezicht die zei: de wereld is niet zo moeilijk te verstaan, mensen zijn zo makkelijk, als je ze doorhebt tenminste; en dat had ze, ze lagen allemaal aan haar gehakte voeten, van waarop zij op het gepeupel neerkeek. Vanavond had ze, zoals altijd, haar doel met dezelfde zorg uitgekozen als ze met die nieuwe manolo’s had gedaan. Oppervlakkig had ze de overvloed aan mogelijkheden gescand, met haar ogen vluchtig met elk exemplaar geflirt, tot er eentje uitstak, door kleur of stijl, een combinatie van wat toevalligheden. Ze moest even passen, een eindje door de winkel wandelen, even met gespeelde onschuld een lach uitlokken, een drankje laten betalen. Uiteindelijk nog even langs de kassa – ’s avonds hoefde zij haar creditkaart niet boven te halen – en dan, recht naar huis en snel uitpakken. Maar de volgende morgen bleken haar veroveringen op de plaats van aankoop toch aantrekkelijker geweest te zijn dan in het zonlicht dat door de panoramische vensters van haar loft binnenscheen. Hun kleur bleek niet exact het blauw dat ze had gehoopt, de hak flatteerde haar enkels niet zo, zijn baard schuurde wat en zonder armani suit leken zijn schouders niet zo breed. Het liefst schopte zij ze zo snel mogelijk van haar voeten en uit haar bed. Ze gingen nu eenmaal wat knellen na een tijdje.

Vorige hoofdzonde: Superbia

Coming up: Luxuria

De 7 hoofdzonden: Superbia (hoogmoed)

2006-06-14T22:26:00.000+02:00

Hier is eindelijk deel I van het exposé over de hoofdzonden: Superbia.

Hoogmoed komt voor de val (link)

Ze zette haar zonnebril op, deed een paar speciale handschoenen aan, een kwestie van grip. Ze haalde een rugzak uit de koffer van haar auto en deed ‘m aan; gespen zorgden, eens bevestigd, dat hij niet meer los kon, een kwestie van veiligheid. Terwijl ze hurkte om haar veters te binden, kwestie van haar schoenen niet te verliezen, dacht ze aan hoe lang ze naar deze plek had gezocht, hoe ze deze perfectie had verlangd. De geur, kleur, textuur van de plaats waar ze naar toe was gereden – die morgen was ze al voor zonsopgang vertrokken – beantwoordden precies aan haar hooggespannen verwachtingen. Het zwart van haar auto was, paradoxaal genoeg de enige kleur die de massa aardetinten onderbrak. Zelfs de blauwe lucht leek slechts een rol papier, waardoor het rood van de steen doorschemerde en die uitgerold over de rotsen als geïmproviseerde achtergrond diende voor een scène die in de studio leek opgebouwd. Het enige wat de echtheid bewees, de authenticiteit van de stoffige aarde waarop ze nu neerhurkte, was de uitgestrektheid van het landschap. Vanwaar zij stond, kon ze zo’n regio overzien dat het contrast met de beperkte horizon van de sombere stad waar ze woonde, pijn deed aan haar ogen en tegelijk haar binnenste met spanning vervulde en maakte dat ze niet kon wachten met doen waarvoor ze gekomen was.
Ze sloot haar auto af en liep met opgeheven hoofd naar de rand van de afgrond die ze voor haar doel zo minutieus had uitgekozen. Even keek ze naar beneden, als om te controleren of wat ze rook, de geur van de diepte, of meer een gevoel van leegte, ruimte slechts gevuld met lucht, er werkelijk was. En na een laatste keer, een eerste sinds lang, diep inademen, sprong ze, ogen en armen gespreid, het niets omhelzend en door lucht overspoeld. De rest van de wereld bestond niet meer en zij ging, als een klompje aarde dat nonchalant naar beneden was geworpen, op in de omgeving, de rode aarde verzwolg haar en liet haar ziel vrij, eindelijk.

Coming up: Avaritia

Exposé over de hoofdzonden: inleiding

2006-06-08T13:12:00.000+02:00

zeven posts, zeven zonden, zeven verhalen
Exposé over de hoofdzonden

1. Superbia (hoogmoed)
2. Avaritia (hebzucht)
3. Luxuria (onkuisheid)
4. Invidia (gramschap)
5. Gula (vraatzucht)
6. Ira (toorn)
7. Acedia (traagheid)

We hebben het er hier al eens over de peccati capitali gehad en het zal niet aan uw argusogen ontgaan zijn dat de meeste berichten op Vitium de ondeugden des menschen voor de ogen hebben, of zij ze nu expliciet vernoemen of impliciet laten aanvoelen.
Maar goed, vandaag heeft uw nederige bard een nieuw plan opgevat: een narratief, een kortverhaal ter illustratie van elk van de zeven hoofdzonden apart schrijven. Volg de updates de volgende weken aandachtig voor onderhoudend leesmateriaal over wat u en ik toch zo koesteren: onze tekortkomingen.

Coming up: Superbia

Schrijf je in voor de rss-feed van Vitium en mis geen enkele aflevering.

Eloquenzia perduta, eloquenzia ritrovata

2006-06-06T00:29:00.000+02:00

"Neem nu relativiteit, van de ene dag op de andere werd massa energie en energie massa, werd zwart wit en wit zwart. Eenvoud had de draairichting van de aarde geïnverteerd"- Hij oreerde alsof zijn leven er van afhing. De woorden schoten hem uit de mond en het schuim stond rond zijn lippen. Hij pauzeerde amper om te ademen. - "Alle zekerheden die we hadden, zijn verdwenen. Wij, arme sukkelaars, achterop gestelde Neanderthalers met een brein dat minstens 1000 jaar achter loopt op de wereld die we zelf hebben gecreëerd en niet in de hand hebben, laat staan begrijpen." Hier hield hij even dramatisch halt. Hij stokte zijn betoog zoals hij zijn Arabische volbloed aan de teugels zou hebben getrokken voordat diens voeten een schattig ogend konijntje zouden hebben vertrappeld. Bij het merken dat zijn toeschouwers de vorige zinnen volledig hadden opgenomen, galoppeerde hij genadeloos verder: "Maar, m'n beste" - en hier gebruikte hij zijn favoriete truc: iemand ergens op de eerste rij aanstaren en -spreken. Hij had altijd gevonden dat dat een zeker schokeffect teweegbracht, ook bij de anderen, die waarschijnlijk vreesden zijn volgend doelwit te worden. - "ja u, u hebt het al lang opgegeven niet waar? U kunnen de oude zekerheden of onzekerheden gestolen worden. U stroomt gewoon mee in de grijze modderstroom die De Maatschappij heet en het enige wat u hoopt is niet bedolven worden door die brij waar u zich zelfgenoegzaam in baadt en waar u uw dorst naar gezapigheid aan laaft.” – Zijn liefde, zijn obsessie voor breedsprakerigheid had hij nooit ontkend. “Laat ik u iets vertellen, liefste” – Ditmaal staarde hij een bevallige blondine aan – “die stroom, wel inerte massa, waar ik het over heb, stroomt helemaal niet, zij wordt voortgetrokken door de atlaskrachten van degenen die u allen voorgaan in de evolutie, diegenen die u een stapje voor zijn, diegenen die een droom hebben en zich met diens last op de schouders een weg tussen het slagveld van desillusies hebben gebaand en daar, op de frontlinie staan, blootgesteld aan het geschut, de wrijving van de tijd die hen tegenwerkt. En wat doet u?! U schiet die pioniers in de rug en u sleurt hen, verdoofd door uw geweeklaag, terug de mediocriteit in. Schaam u en troost u: voor elke soldaat die u uit de voorposten sleept, zal er een nieuwe zijn plaats innemen. En aan zijn voeten zal u uit dankbaarheid vallen wanneer hij uw geliefde warme omgeving, die poel waar u in vertoeft, redt van de ondergang.” Hij snoof een laatste maal luid in, veegde het speeksel van rond zijn mond, nam zijn papieren bij elkaar en trad van het spreekgestoelte af. Het publiek was verbijsterd, woordeloos, verlamd. Hij had zijn doel bereikt en met geheven hoofd verliet hij de zaal.

666, de Antichrist en, oh ja, Pinksteren

2006-06-04T20:56:00.000+02:00

6 juni 2006 (06/06/2006): De ultieme Dag der Zonde.

Het getal van de duivel, de release van de film The Omen, uw verjaardag? Neen, niet echt. Hypes die ontstaan door misinformatie, halve waarheden en groteske verdraaiingen, ik heb er een hekel aan. Maar mijn dark side werd wel geprikkeld door het mysterie rond dit magische getal uit de duizend, zes zes zes. Dus heb ik besloten mijn bijdrage aan de mensheid te leveren en de verloren gelopen surfer die op dit artikel uitkomt wat wijzer te maken.

What is all the fuss about en ben ik nog op tijd om mijn ziel op e-bay te verkopen of zal de Antichrist of zijn handlanger mij weldra merken met een luguber teken op mijn voorhoofd? U vraagt, wij antwoorden:

Voor Da Vinci Code en Lost trippers

666 is een natuurlijk getal, een palindroom getal en overvloedig getal: het is de som van de kwadraten van de eerste zeven priemgetallen.
De schrijfwijze van 666 in Romeinse cijfers gebruikt elke letter met een waarde onder de 1000 precies één keer en op de volgorde van groot naar klein (D = 500, C = 100, L = 50, X = 10, V = 5, I = 1).
666 is de som van de eerste 36 natuurlijke getallen (1 + 2 + ... + 36 = 666). De som van de getallen op een normaal roulettewiel tellen dus op tot 666.

Voor christenen en historici

Wie Openbaringen van Johannes, ook Apocalyps[1] genaamd, in het Nieuwe Testament er op naleest vindt in hoofdstuk 13, vers 11 tot 18, de betekenis van het getal 666:

[11] Toen zag ik een ander beest. Dit rees op uit de aarde. Het had twee hoorns als een lam, maar het sprak als een draak. [12] Alle macht van het eerste beest oefent het uit voor diens ogen. Het bewerkt dat de aarde en haar bewoners het eerste beest aanbidden, waarvan de doodwond genezen was. [13] Het verricht grote tekenen; het laat zelfs vuur uit de hemel op aarde neerdalen ten aanschouwen van de mensen. [14] Het misleidt de bewoners van de aarde, door de tekenen die het verricht in opdracht van het beest. Het haalt hen ertoe over om een beeld op te richten ter ere van het beest dat door het zwaard werd gewond maar in leven bleef. [15] Hem werd zelfs toegestaan levensadem te geven aan het beeld van het beest, zodat het kon spreken en kon bewerken dat allen die het beeld van het beest niet aanbaden, ter dood werden gebracht. [16] Het maakt dat allen, klein en groot, rijk en arm, vrij en slaaf, een merkteken ontvangen op hun rechterhand of op hun voorhoofd; [17] niemand kan iets kopen of verkopen als hij dat teken, de naam van het beest of het getal van zijn naam, niet draagt. [18] Nu komt het aan op scherpzinnigheid! Wie doorzicht heeft, kan het getal van het beest berekenen. Het duidt een mens aan, en het getal van die mens is 666.

De voetnoot bij dit fragment uit de Willibrordvertaling legt uit:

In de stijl van de apokalyptiek geeft de auteur in de vorm van een soort cryptogram een sleutel ter identificatie van het beest, dat in een bepaalde persoon is belichaamd (het duidt een mens aan). Zowel in het Grieks als in het Hebreeuws doen de letters van het alfabet ook dienst als cijfers (a = 1, b = 2 enz.). Het getal 666 (in een enkel handschrift vindt men het getal 616) is waarschijnlijk ontstaan door optelling van de cijferwaarden van de letters waaruit de bedoelde naam was samengesteld. Van alle voorgestelde oplossingen lijkt de waarschijnlijkste dat het getal 666 de cijferwaarde weergeeft van ‘keizer Nero’ (kaisar Nerôn, in Hebreeuwse letters geschreven qsr nrwn). Het getal 616 kan gebaseerd zijn op de Latijnse vorm Nero (caesar Nero, in Hebreeuwse letters geschreven qsr nrw). Keizer Domitianus werd gevierd als een tweede Nero.

En dan?

Dus, vanuit numerologisch oogpunt ziet 666 er gewoon cool uit en het getal bezit bovendien allerlei leuke eigenschappen die creatieve wiskundigen uren bezighouden op regenachtige namiddagen. En historisch gezien is die 666-mens dus keizer Nero? Die leefde rond 40 n.C. dus dan hebben wij, vandaag de dag, niets meer te vrezen! Of wel?! Nu 6 juni nadert en er dus sprake is van een datum in de vorm van 666, iets wat maar één keer om het millennium voorkomt, beginnen er toch vragen te rijzen. Natuurrampen, terroristen, economische ontwikkelingen zouden allemaal voortekenen zijn voor de komst van een nieuwe drager van het Teken van het Beest, een nieuwe Antichrist. Boe!

Spoedt u zich als de bliksem naar het doopfont of blijft u rustig zitten en geeft u zich over aan uw favoriete zonde(n)? Aan u de keuze, nu bent u ten minste geïnformeerd.

Post Scriptum: vandaag, twee dagen eerder dan de zogenaamde komst van de Antichrist, is het Pinksteren. Vandaag wordt herdacht hoe de apostelen door de Heilige Geest, u weet wel naast de Vader en de Zoon het derde deel van eenzelfde Triniteit, werden vervuld van kracht om de Heilige Boodschap overal en in alle talen te gaan verspreiden. Of zoiets. Dit louter om de ironie aan te duiden die ik in de proximiteit van deze twee symbolische data meen te herkennen.

Bronnen

home.wanadoo.nl/henryv/666.htm: 666 is coming
nl.wikipedia.org/wiki/666_%28getal%29: Wikipedia - het getal 666
nl.wikipedia.org/wiki/Apocalyps: Wikipedia - Apocalyps
www.bijbel.net: Willibrordbijbel - Apoc 13, v11-18
www.etymonline.com

[1] Een apocalyps is een openbaring van verborgen dingen door God aan een gekozen profeet. Het woord komt van het Grieks apo (weg van) + kaliptein (bedekken, verbergen). Deze benaming voor de Openbaring van Johannes werd door F. Lücke (1832) geïntroduceerd.

Moonbathing

2006-05-27T18:17:00.000+02:00

Meer van het beeld dan van het woord.

Moonbathing, de nieuwe reclamecampagne van Levi's.

Vitium wallpaper

2006-05-24T22:20:00.000+02:00

Kijk hoe hij ontstaan is en download hier.

Ars Vitiosa

2006-05-21T17:24:00.000+02:00

Le Méridien

2006-05-04T19:37:00.000+02:00

Gelegen op het frisse gras, ziet ze de bomen langs onderen. De jonge blaadjes prikkelen haar literaire zintuigen. Ze ziet het vliegtuig dat door het loof in stilte voorbijschuift met nieuwe ogen. De blauwe lucht staat in schril contrast met de witte bladzijden van het stationsrommanetje waar zij lijkt uitgesprongen. Maar het geeft niet, slechts een golf van neo-romantische nostalgie.

Temptation

2006-05-03T17:26:00.000+02:00

Calvin: Do you believe in the devil? You know, a supreme evil being dedicated to the temptation, corruption, and destruction of man?
Hobbes: I'm not sure that man needs the help

Otto Ohm - Oro Nero

2006-05-01T12:33:00.000+02:00

Om op het melige, heartbreak hotel elan verder te gaan, een lied (om te beluisteren: ga naar deze site, kies download, vervolgens audio in mp3 en uiteindelijk Oro Nero, onder de hoofding Pseudostereo):

C’è una nuova luna stasera
Con un filo di voce io cerco di cantarla
Sono io l’uomo con la valigia
Sempre pronto a partire
Sempre con la guardia alta
E scrivo a fondo per vedere, se è più profondo di questi occhi tuoi
E cercherò risposte che di certo non sapresti darmi mai

Quando ami per davvero, non ti basterà il futuro
Vuoi soltanto avere lei che vale più dell’oro nero
Vuoi svegliarti la mattina, respirare il suo cuscino
Fisso sul soffitto dire piano è tutto vero, è tutto vero...

C’è una nuova luna stasera
Con un filo di musica cerco di offuscarla
Per filtrare la luce cattiva

Liberare la mente, da ogni forma perversa

Nei piccoli progressi della casa
Scaccerò le nostalgie
Eviterò le stupide allusioni tra le nostre gelosie

Quando ami per davvero, basta poco per sognare
Ed il motorino è un razzo che da te mi fa arrivare
Vuoi svegliarti la mattina e vederla riposare
Per avere la certezza che non se ne vuole andare

È tutto vero, quest’oro nero
È tutto vero, quest’oro nero...

Er is een nieuwe maan vanavond
Met zachte stem probeer ik haar te bezingen
Dat ben ik, de man met de valies
Altijd klaar om te vertrekken
Altijd alert
En ik schrijf met diepgang om te zien of
Het dieper is dan die ogen van jou
En ik zal antwoorden zoeken die jij mij waarschijnlijk nooit zal kunnen geven

Als je echt liefhebt, zal te toekomst niet genoeg zijn voor je
Je wil alleen haar hebben, die meer waard is dan zwart goud
Je wil ’s morgens wakker worden, aan haar kussen ruiken
Je blik op het plafond en zachtjes zeggen het is allemaal waar, het is allemaal waar...

Er is een nieuwe maan vanavond
Met een streepje muziek probeer ik haar te verduisteren, om het slechte licht te filteren
De geest de bevrijden, van elke perverse vorm
In de kleine vooruitgangen van het huis
Zal ik de nostalgieën verjagen
Ik zal de stomme allusies tussen onze jaloersheden vermijden

Als je echt liefhebt, heb je weinig nodig om te dromen
En je scooter is een raket die me bij jou doet aankomen
Je wil ’s morgens wakker worden en haar zien rusten om de zekerheid te hebben dat ze niet wil weggaan

Het is allemaal waar, dit zwarte goud...
Het is allemaal waar, dit zwarte goud...

[ Vul willekeurige titel in ]

2006-04-21T20:33:00.000+02:00

A priori: morgen is het nieuwe maan

En verder:
Oud materiaal opgedist. Dit stukje dateert van april 2005, geschreven in opdracht van een onenthousiaste, fantasieloze leraar Nederlands. De opgave was "Schrijf een commentaar over een actueel thema." Hij heeft mij niet gequoteerd op dit stukje omdat het niet voldeed aan de vooropgestelde voorwaarden: "het ging nergens over".

---

Wat? Waar? Inhoud? Neen, die telt niet, die is niet van belang. Inhoud ziet er niet uit, tenzij om een leeg blad op te vullen, maar om echt iets te zeggen heeft u die toch niet nodig? Statements maakt u met shock, met fluo, met naakt, met stijl! Zeg maar wat, leuter er alstublieft op los en doe vooral niet alsof u over iets bezig bent. Val in herhaling, val niet over een spellingsfout, struikel, stotter, modder uw weg naar de top maar wat aan en prijs uzelf gelukkig als u deze week nog bekend bent. Loos zijn uw woorden, leeg zij uw zinnen. Het begin van het einde is eindelijk aangebroken.

Want gisteren verviel inhoud al, morgen zal de meningsuiting vervagen als letters op een oude fax. Wat voor nut heeft het uw gal te spuien in een reeds overvolle poel van tegenstrijdigheden, geklets en eigen volk eerst? Vertrouw er maar op dat weldra alles tot één smerige brij zal versmelten, dat elke schreeuw ononderscheidbaar zal worden van de andere en dat ze elkaar het zwijgen zullen opleggen. Door inhoudloos overaanbod zal de opinie van het individu en daardoor het forum van de meningsuiting sterven, aan een trage, maar wrede verdrinkingsdood.

Zonder slag of stoot geeft het plebs zich echter niet gewonnen. U bent getuige van een tergend lange doodsstrijd: ‘meningsruiters’ en mensen ‘met een stem’ bekogelen elkaar, tot bloedens toe, met visies, theorieën, stenen en waterballonnen, hun idee is Waarheid en van de geschiedenis hebben ze niets geleerd. Ze vallen zowel in hun betogen als in hun optreden in herhaling.

Maar uw angst wordt waarschijnlijk niet aangewakkerd door het vervallen van zulke elementaire peilers van de beschaving, als oordeel en diepgang. U voorziet echter de gevolgen. U ziet het einde van de democratie al voor u. Tijden van dictatuur, repressie, terreur breken in uw verbeelding aan. Waarvoor hebben zo velen gestreden, waarom zijn zij in de Franse Revolutie gestorven als hun Liberté niet gewaarborgd kon blijven in de moderne tijd? Inderdaad, het is een spijtige zaak dat men er niet meer in zal slagen de illusie van vrijheid te behouden. Maar wacht nog even met, geknield op de opengespleten aardkorst, om uw leven te smeken tot de donkere hemel. Het einde van een tijdperk is niet het einde van de wereld. Het enige wat u moet doen, om de ongemakken die dat met zich meebrengt, te omzeilen, is u overgeven aan onverschilligheid. Er zal geen buur zijn die een buitenspel betwist, geen socioloog die de hedendaagse maatschappij analyseert, geen moeder die de nieuwe paus beklaagt, geen debat over Brussel-Halle-Vilvoorde. Sta op en luister naar de stilte die zal heersen. Het einde der tijden is zo slecht nog niet als u zich installeert achter de paravent van apathie.

O my!

2006-04-21T20:25:00.000+02:00

Mijn gemoedsrust is min of meer hersteld: in de krochten van mijn overvolle inbox heb ik een lang verloren gewaande link teruggevonden, bij deze op deze blog gepost, om mijn vreugde met de trouwe lezers te delen.
_Dienstmededelingen

Anatomisch onverantwoord

2006-04-20T17:13:00.000+02:00

Korrels zand in zijn ogen. Elke keer hij met zijn ogen knipperde, leken de stukjes de oppervlakte van zijn oogbol open te schuren.
Gespleten lippen. Als hij zijn mondhoeken strekte om een glimlach te forceren, werden de barsten dieper.
Onder zijn nek, net boven zijn borstkas, voelde hij zijn hart kloppen. Bij elke samentrekking, ervoer hij een stekende pijn.
Zijn maag zat als binnenstebuiten gekeerd tegen zijn ruggengraat aangedrukt. Als slikken al lukte, voelde hij enkel de onvoldoeninggevende leegte wanneer het voedsel het orgaan bereikte.

Fysieke pijn. Auw. De gebroken ziel brak zijn lichaam.

Closer

2006-04-08T19:54:00.000+02:00

Have you ever seen a human heart? It looks like a fist, wrapped in blood!

Kom dichter. Kijk, het klopt nog, het zijn z'n laatste contracties. Het heeft geleden. Er lopen rode, zwarte aders over het glimmende oppervlak, haarfijne barsjes. Eens al het bloed eruit is gevloeid, neemt ze het kistje dat ze voor de gelegenheid heeft voorzien. Het is uit een mooie, donkere houtsoort en het is meer dan voldoende groot voor het klompje vlees dat ze er in opbergt. Ze sluit de doos af met een zegel en zet hem ergens ver achterin haar kast. Ze is niet van plan de inhoud snel weer tevoorschijn te halen.
Ze loopt terug naar de plek waar ze zoeven heeft gezeten, daar voor het raam is een kleine plas bloed het tapijt ingevloeid en terwijl ze die met een natte doek probeert uit te vegen, voelt ze de warme, zeurende pijn in haar borst. Ze betrapt zichzelf er op nu al vluchtige blikken op de kast te werpen. De herinnering van het doosje brandt op haar ogen. Zij, het meisje dat haar hart uitrukte.

Narratief_

Parallel

2006-03-23T01:26:00.000+01:00

Ik omarm de slapeloosheid, ik slenter tussen mijn omgestoten zekerheden en ik ga de mist van mijn loze doelen tegemoet. Een drievoudige parallellie die galmt door de gangen van de lege huls, waar mijn hart ooit was, als voetstappen in een verlaten stad, tegen de onverlichte gevels, op de apathische straatstenen.

Ici rien ne se passe
Pas même le temps
Les blessures s'effacent
Lentement

Elle attend le jour
Elle en rêve la nuit
Elle revit son amour
Avec lui

Il n'aurait jamais pu croire
Qu'il était son dernier espoir

Elle danse seule
Elle parle avec son ombre
Elle danse seule
Elle entend sa voix répondre
Et elle s'endord comme ça
Contre le sol trop froid
Elle danse seule

Elle dit qu'il reviendra
Qu'il la fera revivre
Qu'elle est prête déjà
Pour le suivre

Mais à trop regarder
Le bout de cette route
Ses yeux sont fatigués
Par le doute

Comment aurait-il pu croire
Qu'il était son dernier espoir

Elle danse seule
Elle se sourit dans la glace
Elle danse seule
Avec ces bras qui l'enlacent
Et elle s'endort comme ça
Contre le sol trop froid
Elle danse seule

Elle danse seule – Axelle Red

Poëzie_

Spiritualiteit bij volle maan

2006-03-14T21:37:00.000+01:00

U heeft het misschien al gemerkt, beste lezer, ik neig naar één enkele update per maand, en dan nog wel rond de periode waarin de sateliet die trouw rond de aarde cirkelt, zo verlicht wordt door de zon dat hij als een perfecte schijf aan de hemel lijkt te staan.

Voor de geïnteresseerden: de maan is vandaag, 14 maart, in België; 4°26min oosterlengte en 50°56min noorderbreedte, te zien tussen 16u21 en 05u00. Met een gezegende avondtemperatuur van negen graden en een heldere lucht is het een ideale gelegenheid om uzelf met opgeheven hoofd de nacht in te jagen. Laat Artemis uw gids zijn.

Astronomische besprekingen terzijde, wil ik vanavond in de eenzamheid van mijn vertrekken en met Sonata nr.14 van Beethoven, hoe anders bijgenaamd dan de Moonlight Sonata, als toepasselijke soundtrack, schrijven, op een high van inspiratie, slechts schrijven.

Toen ik wakker werd was het eerste wat ik zag een vrouw, ze hield een kind op haar arm en keek me aan met een lege blik, alsof het haar niet opviel dat ik op de grond lag. Ik voelde de koude steen door mijn kleren. Links en rechts van me zag ik massa’s in elkaar gehaakte stoelen. Ik bevond me in de ruimte die ertussen gelaten was. Snel stond ik op. Ik volgde het gangpad dat de stoelen creëerden alsof ik eenzaam door de gesplitste zee wandelde. Aan het eind gekomen voelde ik opeens een warme wind langs onderen opsteken. De poorten van de hel leken in de verte open gezet en slechts de zwoele bries, het lauwe restant van de eeuwige vuren scheen mijn voeten bereikt te hebben. Zonder afstand te doen van de weldoende warmte, draaide ik me om, keek op en zag boven de stoelen zuilen utsteken die reikten tot aan de vrouw en haar kind. Zij baadde in een donkerblauwe plas die met goud omrand was. De colonnes die haar ondersteunden schiepen een ontroerende symmetrie in de ruimte waarin ik me bevond. Alle voorwerpen volgden de loodrechte lijnen naar boven toe, naar het kobalt dat de middenbeuk overkoepelde. Ik kon niet anders dan fier naar boven kijken, geëmotioneerd door schoonheid.

Er was nog iemand anders aanwezig. We bevonden ons recht tegen over elkaar. Hij leek halfweg tussen de vloer en het plafond te zweven. Zijn armen hield hij gespreid langs zijn lichaam. Kennelijk was zijn blik niet aangetrokken door de verhevenheid van de zoldering; hij liet zijn hoofd vermoeid naar beneden hangen. Hij zag er uit alsof hij gegeseld, afgemat en gekweld was en toch scheen hij weldaad te ondervinden van de vrouw die op hem neerkeek met diezelfde glazige ogen die ook mij kracht hadden gegeven.

Eindelijk kon ik me losmaken van de extase die mijn ziel verblindde. Ik keerde het gewelf de rug toe, snoof nog eenmaal de geur van eeuwigheid op en liep door de deur naar buiten, waar een plotse drukte me verraste.

De Maan_, Narratief_

Impermeabiliteit: doorgedreven beeld

2006-01-26T21:28:00.000+01:00

Laten we eerlijk zijn, de ondoordringbare wand die hen scheidde, had hij altijd ontkend of ten minste opzettelijk willen vergeten. Nooit had hij geprobeerd, zelfs niet met het botte mes van zijn onverwoorde gevoelens, het witte doek open te rijten, aan flarden te snijden. Het enige wat hij deed was verdwaasd kijken naar de schaduwen die haar lichaam in het tegenlicht op het stof deden vallen totdat zijn ogen brandden. Dan sloot hij ze, hield ze stijf dichtgeknepen om zich wijs te maken dat de vlekken die hij nu zag geen residu waren van het laatste beeld, maar virtuele spelingen van zijn geest, vuurvliegjes in het bos van onvervulde fantasieën.

Hoewel zijn oogleden hem even van de wereld scheidden, kon hij nog steeds voelen hoe het licht zijn gezicht deed gloeien en hoe de intensiteit van de warmte even veranderde als zij door de straal liep. Dan hoorde hij ook voetstappen, het tapij dempte ze, hij kon nog maar net het frenetieke op en neer gaan horen. Ze kon niet stilstaan. De verwarring, het gealtereerde van haar bewustzijn had zich van haar en al haar spieren meester gemaakt. Wanneer ze niet ijsbeerde door de ruimte, bleef ze in een hoekje staan, lichtjes haar bovenlichaam van voren naar achteren bewegend. Soms, als ze zich uitzonderlijk ver van haar zwaarteas begaf, raakte haar bezwete voorhoofd de muur.

Waanzin bezat hen volledig. Niemand van hen kon de ander bij de schouders grijpen, diep in de bloeddoorlopen ogen kijken en zeggen: ‘Kom terug, het is voorbij.’

Reflecties_, Narratief_

Link: Philosophistry

2006-01-25T20:18:00.000+01:00

Moest u uitgekeken raken op Vitium, bezoek deze site, door ondergetekende educatief en divertief verantwoord bevonden.

www.philosophistry.com

Reflecties_

Vitium Redesigned

2006-01-24T19:50:00.000+01:00

Wel, redesigned is veel gezegd. Laten we het houden op verfrist.

U kan een bewerkt Mariabeeld (is dat strafbaar?) zien, gevonden op www.sxc.hu en het florale behangpapier van deze afschuwelijke site, waar begraven tussen de overbodige tirlantijntjes, toch een juweeltje te vinden was. Een mens moet er iets voor over hebben. Het lettertype dat die drie woorden op de banner kenmerkt, is Benegraphic.

Mits tijdsgebrek is de site nog niet volledig bugfree voor Internet Explorer. Heb geduld of schakel over naar Mozilla Firefox (waarom?).

In het geval dat u zou achterover vallen van de banner of het design, aarzel dan niet uw trots opzij te zetten en mij toe te staan ook uw huisstijl te bepalen. Ik zie u denken: zo'n fancy designer kan ik me niet veroorloven! Wel, beste, ik kan u zeggen dat het uw geluksdag is: ik ben namelijk bereid me niet te laten betalen voor mijn diensten, uw erkenning is alle eer die ik wens.
Moest u er niet in slagen mijn werk met opperste bewondering te aanschouwen, moesten uw ogen zodanig branden van afgrijzen, dat u de inhoud niet meer kan lezen, dan ontvang ik graag uw uitingen van afschuw en verhelp ik het nodige.

Gegroet!

Dienstmededelingen_

Beethoven - Sonate No.9 in E-dur

2006-01-21T00:42:00.000+01:00

'Ignorance is bliss'

De zalige vaststelling geen verantwoording hoeven af te leggen voor een anoniem publiek. Trots in de leegte kunnen staren en de woorden voor zich te laten spreken.

Reflecties_

Schrijf op de muur desnoods

2006-01-20T22:50:00.000+01:00

Het creatieve bewustzijnsproces dient gestimuleerd te worden. Elke dag, elk uur. Kijk, hoor, voel, ruik, proef het leven en aanschouw het resultaat: de vloer vol dicht beschreven vellen, etensresten en stof, in het heetst van de strijd opgewaaid en bij wedergekeerde rust neergedaald.

Reflecties_

Boeken

2006-01-15T12:28:00.000+01:00

In de categorie Pas Aangekocht, Al Gelezen

- XII 1. Zwarte Vrijdag - Jean Van Hamme & William Vance (strip)
spanning & ontspanning

- De Ondraagelijke Lichtheid van het Bestaan - Milan Kundera
het boek dat ik had willen schrijven

In de categorie Pas Aangekocht, Maar Nog Niet Gelezen

- Hiroshima Mon Amour - Marguerite Duras
scenario van de gelijknamige film uit de jaren '50

- Promessi Sposi - Alessandro Manzoni
vader van het moderne Italiaans

- Carmina - Catullus
Odi et Amo en andere

- The Philosophy of Physics - Roberto Torretti
500 blz. puur wetenschappelijk genot

In de categorie Reeds Lang Aangekocht, Maar Nog Niet Gelezen

- Mrs Dalloway - Virginia Woolf
ik strand, door externe omstandigheden, altijd op pagina 40

- The Complete Works - William Shakespeare
een must-have

- Macbeth - William Shakespeare (vertaling)
idem

- Plays - Oscar Wilde
let's see what the fuss is all about

Poëzie_, Reflecties_

Het begin van mijn leven

2006-01-14T16:58:00.000+01:00

Ligt aan de volle maan (jawel, richt uw neus naar de hemel en snuif het bevroren licht op vannacht) of aan de tijd van het jaar waarin mijn geest geteisterd wordt door overbodige feitenkennis over triviale vakken zoals Latijnse Taalkunde (wist ù dat bezittelijke voornaamwoorden geïntensiveerd worden door de toevoeging van het suffix -pte? Wel ik ook niet). U hebt het begrepen, voor studenten, een subcategorie van de mens die anders van het meest zorgeloze bestaan op aarde kan genieten, worden gekweld door de, oh the horror, examenperiode, tudutudutudu (score van Jaws). Waar ligt het dus aan (tussen alle bijstellingen ben ik de draad van m'n zin verloren) dat ik vandaag niets anders wil doen dan, wel, niet leren? Ik wil schrijven! Bij de meter papier en bij de liter inkt!

Langzaam schuifelde ze dichterbij. De eerste zin is het belangrijkste, dacht ze. Ze had niet meer misleid kunnen zijn. Niet haar woorden, nog lang niet gesproken, telden, maar haar handelingen. Hoe ze al altijd naar hem keek, zijn blik ontwijkend, en hoe ze met opzet altijd naast hem kwam zitten op die bank in het park, dat was wat hem had geraakt. Ik zit naast het begin van mijn leven en het durft me niet in de ogen te kijken, zei hij tegen zichzelf. Het begin van mijn leven, het begin, herhaalde hij, in de hoop dat ze hem kon horen en eindelijk zou spreken.

De Maan_, Narratief_

The Hours

2006-01-11T10:05:00.000+01:00

Hoe vaak komt het voor dat film en boek elkaar aanvullen?

Reflecties_

Random

2006-01-08T10:33:00.000+01:00

Zo zo Mia, je hebt de waterketel laten vallen.
Ja Fred, ik weet het, het is niet nodig dat je zo kijkt, de derdegraads brandwonden zijn herinnering genoeg aan dat onfortuinlijke feit.

Reflecties_

Volle maan

2005-11-14T14:25:00.000+01:00

De maan is bijna vol. De rust wedergekeerd.
Het is koud. De winter opnieuw.
Het is warm. De onrust nog steeds.

It is the very error of the moon;
She comes more nearer earth than she was wont,
And makes men mad.

Othello - Act 5, Scene 2 | W.Shakespeare

Poëzie_, De Maan_

The Death of Thomas Chatterton

2005-10-30T11:35:00.000+01:00

Henry Wallis - The Death of Chatterton

Poëzie_

Louis Couperus - Extase

2005-10-23T11:55:00.000+02:00

Kent u hem nog? Louis Couperus met zijn Extase.
Lees hoodstuk 5 nog eens...

Pijn, pijn om hem! Een zwaard door haar ziel voor hem!

Poëzie_

De 7 hoofdzonden

2005-10-20T13:20:00.000+02:00

Uit de statistieken blijkt dat menig bezoeker op deze blog terecht komt door de zoektermen de zeven hoofdzonden in een willekeurige zoekrobot in te voeren. Laten we hen geven waarvoor ze gekomen zijn:

De zeven hoofdzonden zijn:

1. Superbia (hoogmoed - hovaardigheid - ijdelheid - trots)
2. Avaritia (hebzucht - gierigheid)
3. Luxuria (onkuisheid - lust - wellust)
4. Invidia (nijd - gramschap - jaloezie)
5. Gula (onmatigheid - gulzigheid- vraatzucht)
6. Ira (woede - toorn)
7. Acedia (traagheid - luiheid - vadsigheid)

Welnu, de clou, de filosofie van vitium indachtig, plachten wij de bovengenoemde afwisselend, tegelijkertijd, nu eens dan weer, telkens opnieuw te beoefenen. Het zij gezegd.

Dienstmededelingen_, Reflecties_

Het dilemma

2005-10-05T11:07:00.000+02:00

Ik kan niet blijven. Ga dan. Ja? Nee. Dan blijf ik. Nee, je kan niet. Nee. Ja.

Poëzie_, Reflecties_

De honderdste

2005-10-04T10:54:00.000+02:00

Stilletjesaan, ongemerkt zelfs is de honderste bezoeker gisteren de blog ingeslopen. Proficiat voor deze nobele onbekende, u wint, om precies te zijn, niets.
...
Na deze officiële, zeer plechtige prijsuitreiking wil ik alle lezers, de honderdste incluus, bedanken voor de aandacht die zij dezer dagen en vanaf de stichting van deze pagina hebben opgebracht. Merci mannen, da pakt mij nu echt sie! :-)

Ok, over tot de orde van de dag:
Ik verkeer in een diepe staat van intrieste treurigheid (pleonasme, ik weet het, maar hier gebruikt als stijlfiguur). Waarom? Wel, omdat onze kleine kater (lees er de post Giancarlo il piccolo gatto op na) van zijn warme nest, ons huis, is weggevlogen. Hij is nu al een week weg. Ik wens hem veel succes, daar in de wijde wereld.

Dienstmededelingen_

De ondragelijke lichtheid van het bestaan

2005-09-29T11:52:00.000+02:00

Zonder het te beseffen, overdonderd door de ondraagelijke druk van de lichtheid die het bestaan ons oplegt, zijn we op een punt gekomen dat ordinair zelfbesef secundair is. Leef, maar denk er vooral niet te veel over na, dat is waar het nu om gaat. Een spijtige zaak als u het mij vraagt. Omdat dat greintje bewustzijn het enige wat was de schrijver in mij voedde. Nu hij op zwart zaad zit, komt de frequentie èn de kwaliteit van de berichten op deze blog ernstig in het gedrang. Dus beste bezoeker, u bent misschien wel de honderdste, aarzel niet met schrijven als u de drang voelt. Voor het weet heeft de lust u verlaten.

Over lust gesproken... In een wereld van fuifsletten en sutskes probeer ik de gulden middenweg te begaan. Een man, een mens, hij kijkt, ik kijk terug, is dat betekenisvol, is dat gemeend, is dat eerlijk, is dat emotioneel? Neen? Is dat dan louter dat? Wat? Ach, de maan staat aan de hemel en zolang zij haar duister licht schijnt, zal de ambiguïteit van mijn zijn gewaarborgd blijven. Het zij zo.

Reflecties_

Alleen de maan

2005-09-19T02:15:00.000+02:00

Kijk, het is nacht en de maan, die lichte schijf, aan het plafond genageld, zoals ik aan de grond, is mijn enige gezelschap. Eenzaam, maar niet alleen? Alleen, maar niet eenzaam!

De Maan_

Val aan, vijand!

2005-09-15T22:45:00.000+02:00

Ok, het is genoeg geweest! Gedaan met citaten, met andermans loze woorden. Het is de beurt aan de mijne, want ik verzet me er hoogstpersoonlijk tegen, tegen het gebrek aan inspiratie. Hier toetsenbord, hier leeg blad, ik spuw u vol. Vol rode inkt, vers, uit mijn aderen, bevattend mijn diepste verlangens, mijn ergste nachtmerries, mijn zotste dromen. Aub. Doe er mee wat u het beste lijkt.
En, beste lezer, weet dat ik geen wrok koester. U die me vereert door wat ik schrijf een blik te gunnen. U die me dwingt te schrijven. Voor u en door u, ja, inderdaad, schrijven zal ik, al wordt het de dood van mijn bijna leeggebloedde lijf.

Danku.

Tiraden_

Online zegening en biecht

2005-09-14T10:57:00.000+02:00

Volg de stappen voor instant vrede en geluk!

Duivels_

De zeven principes

2005-09-13T23:32:00.000+02:00

Wordt een genie zoals Leonardo da Vinci door zijn principes te volgen.

curiosità -- Een onverzadigbaar nieuwsgierige benadering van het leven en een niet aflatende zoektocht om steeds iets bij te leren.
Zo versterkt en ontwikkelt u uw natuurlijke nieuwsgierigheid:
Begin een dagelijkse dagboekgewoonte.
Cultiveer een levenslange passie voor leren.
Verminder stress en verkrijg inspiratie door bespiegelen en mediteren.

dimostrazione -- Een betrokkenheid om kennis te testen via ervaring, doorzettingsvermogen en de bereidheid van uw fouten te leren.
Zoek manieren om een doener, en geen dromer, te worden.
Onderzoek uw ervaring en ontdek de gouden gedachtegang erachter.
Word u bewust van uw fouten.

sensazione -- De voortdurende verfijning van de zintuigen als middel om ervaring levendig te maken.
Verfijn en verhoog uw vijf zintuigen in uw dagelijkse leven. Voorbeelden: probeer aromatherapie, kies verse kruiden bij het koken.
Verken de genezende en inspirerende kracht van muziek. Voorbeelden: experimenteer met nieuwe genres, probeer over muziek te schrijven.

sfumato -- Een bereidheid om dubbelzinnigheid, paradox en onzekerheid te omhelzen.
Cultiveer "verwarringsverdraagzaamheid": leer hoe u uw zintuigen ten overstaan van paradox kunt verscherpen.
Leer uw angstpatronen in dubbelzinnige situaties kennen.
Gebruik dagboeken om uw intuïtie te verdiepen.

arte/scienza -- De ontwikkeling van het evenwicht tussen wetenschap en kunst, logica en verbeelding, kortom, denk met uw gehele brein.
Ontdek welke kant van uw hersenen dominant zijn en cultiveer de zwakkere helft.
Gebruik de techniek om uw gedachten in kaart te brengen van Tony Buzan (zie hieronder) om denken met uw gehele brein te cultiveren.

corporalità -- De cultivering van gratie, ambidextrie, fitheid en evenwicht.
Ontwikkel een fitnessplan waarin aerobics, krachttraining en flexibiliteitsoefeningen zijn inbegrepen.
Breng de verbinding tussen uw gedachten en uw lichaam in evenwicht door ambidextrie te cultiveren. Voorbeelden: met uw niet-dominante hand schrijven of tekenen, jongleren.

connessione -- Een erkenning van en waardering voor de onderlinge verbondenheid van alle dingen en fenomenen: systematisch denken.
Gebruik het in kaart brengen van uw gedachten, dagboeken of meditatietechnieken om:
De algemene strekking van uw dromen weer te geven.
Uw doelen te verkennen en uw kernwaarden te verhelderen.
De huidige realiteit te beoordelen en naar verbindingen te zoeken.
Maak een strategie voor verandering.

Commercie? Jazeker. Doch mild interessant.

Reflecties_

Virginia Woolf

2005-09-11T22:53:00.000+02:00

Against you I will fling myself, unvanquished and unyielding, O Death!

Virginia Woolf

Poëzie_

If - Rudyard Kipling

2005-09-05T13:48:00.000+02:00

If - Rudyard Kipling

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream -- and not make dreams your master;
If you can think -- and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings -- nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run --
Yours is the Earth and everything that's in it,
And -- which is more -- you'll be a Man, my son!

U predikt de gulden middenweg, 'the common sense'. Wat zal ik er mee aanvangen?
Steeds zal ik die nastreven en elke keer opnieuw, zal ik die verwerpen. Oh ja, verwerpen zal ik de mediocriteit, het middelmatige. Ik streef naar uitersten, weet u, naar excellentie! Zal ik die vinden? Zal het ooit voor mij zijn? Al het moois, maar ook alle kwelling die uitmuntendheid met zich meebrengt, zal die me ooit in de schoot vallen?

Poëzie_

Dienstmededelingen

2005-09-02T15:58:00.001+02:00

Nieuw design

Duivels

2005-09-02T15:58:00.000+02:00

Devil's Dictionary

Tiraden

2005-09-02T15:56:00.000+02:00

Poëzie

2005-09-02T15:41:00.000+02:00

Reflecties

2005-09-02T15:40:00.000+02:00

Nieuwe lay-out

2005-09-02T15:26:00.000+02:00

Aanschouw, beste bezoeker, het nieuwe design van Vitium.

Dienstmededelingen_

The Devil's Dictionary

2005-09-02T00:46:00.000+02:00

De nacht is donker, lang en kil, maar voor u, eenzame staarder, is er op dit duister
uur verlichting: u kan meelezen in het woordenboek van de duivel. Zijn satanische
verzen werden neergeschreven door Ambrose Bierce.
Très funny.

een voorbeeld:
MAUSOLEUM, n.  The final and funniest folly of the rich.


(let wel, het is een eind scrollen voor u aan de echte tekst bent, die door
een hele hoop copyright-gelul wordt voorafgegaan)

Duivels_

De kale, dikke mens antwoordt

2005-08-29T19:30:00.000+02:00

Ik veracht u, milieuactivist. Ik lach u uit als u de sleutel niet meer vindt van de ketens waarmee u aan de poorten van een kerncentrale ligt. Ik zal schateren bij het aanschouwen van zulk een toneel en dan zal ik, zonder aarzelen, u de rug toe keren. Geen scheldtirade, geen opgekropte haat zal ik u gunnen. Wees daar maar zeker van.

Tiraden_

Giancarlo il Piccolo Gatto

2005-08-29T19:19:00.000+02:00

Met grote precisie, hem door instict ingegeven, besluipt hij zijn prooi. Het ongschuldige, onbeweeglijke kattenspeeltje is zich van geen kwaad bewust.
Wanneer de spanning een hoogtepunt bereikt, valt het jonge roofdier aan.

Reflecties_

Song: Kommil Foo - Schone Schijn

2005-08-27T18:58:00.000+02:00

het lijkt alsof
een boom nog steeds een boom
en dat een straat nog een straat is
alsof een dag
nog steeds een dag is die
van elke dag duplicaat is

niets aan de hand
dat lijkt te zijn
niets aan de hand
schone schijn

de zon komt op
de nacht gaat op in rook
wat voor jou het signaal is
te doen alsof
er niets veranderd is
en dat alles normaal is
maar hoe zacht je ook praat
ik hoor het in je woorden
en ook lief je ook kijkt
het is je blik die me kwelt
hoe ook je praat
en doet alsof je neus bloedt
de kogel zit klaar
mijn dagen zijn geteld

toe dan breek me
verscheur me
laat geen spaander van me heel
kom op sla dan
raak me
zet het mes maar op mijn keel
toe doe me dan bloeden
vertrap me keer op keer
toe zeg het dan
zeg het nu
ik wil niet meer

wil ik doen alsof de weg openligt
en niet met twijfels bezaaid is
en jij die zegt
als ik praten wil
dat dat niet waar het om draait is
niets aan de hand
ooh je zegt het zo mooi
niets aan de hand
het is net dat me kwelt
hoe je ook zwijgt
en doet alsof je neus bloedt
de kogel zit klaar
mijn dagen zijn geteld

toe dan breek me
verscheur me
laat geen spaander van me heel
kom op sla dan
raak me
zet het mes maar op mijn keel
toe doe me dan bloeden
vertrap me keer op keer
toe zeg het dan
zeg het nu
ik wil niet meer

nee nee
ik wil niet meer
niets aan de hand
schone schijn

Poëzie_

10 tot de -541ste macht

2005-08-26T13:08:00.000+02:00

Ik kijk naar de wolken en zie hoe ze de hele planeet omvatten, hoe ze achter de horizon verder gaan.
Ik zie de maan overdag, hoe die kleine satelliet dag in dag uit banen beschrijft rond de aarde.
Ik merk dat de zon ondergaat en ik wijs in gedachten de weg aan die ze heeft gevolgd, van oost naar west.
Ik staar naar mijn voeten en voel de zwaartekracht aan mij trekken, ik was haar bijna vergeten.
Ik richt mijn blik weer naar de hemel. Het besef overvalt me: ik ben een verwaarloosbare hoeveelheid massa in de totale som. Oef.

Reflecties_

The Stinging Joy - A Poem

2005-08-25T10:52:00.000+02:00

The stinging joy,
oh it hurts, the happiness.
Can I not live with it?
Can I not bear it's presence?
Or is it only in his absence
that I breath?

Poëzie_

De gebreken van een soort, de onze

2005-08-23T20:48:00.000+02:00

De bliksem doet het televisietoestel zwijgen. Ik kijk naar de assen van het zwarte beeld terwijl de regen de kleuren van mijn monet doet uitlopen.
Het dak van het huis ligt er maar troosteloos naast. Als ik mijn reeds wanhopige blik hemelwaarts richt, zie ik de leegte die het heeft achtergelaten.

Wat gebeurt er? Sinds wanneer tijsteren de elementen de aardkorst en haar arme, hulpeloze bewoners zo erg dat het leven op deze, tot de verdommenis gedoemde, kluit onmogelijk is geworden? Waar is de regelmaat naartoe waarmee seizoenen elkaar afwisselden en waardoor het klimaat tot op de centimeter juist te voorspellen was?

Melijwaardige schepselen zijn wij. Hier staan we nu, met z'n allen, onze meetinstrumenten nog in de hand, rusteloos, ongelovend, maar vooral angstig, ja zelfs huiverend, toe te kijken hoe alles rondom ons stilaan tot iets wordt herschapen wat wij slechts als een hel kunnen beschrijven. Onze woordenschat is ontoereikend om onze duistere toekomst beter te benoemen. Woorden schieten ons tekort. We kunnen niets anders dan ongewapend, zonder schijn van kans en met de doodsangst in onze ogen aanschouwen wat er aan het gebeuren is.

Het weze u gegund, simpele soortgenoot. Maar weet, duffe medemens, dat u uw eigen ondergang op u heeft neergehaald. Jazeker, niemand rept er nog maar met een woord over, maar er zijn er die beter weten, m'n beste: elke zure regendruppel die uw kale hoofd raakt, elke modderstroom waar u uw lijf door waadt, elke windhoos die u tegen de borst stoot, hebt u, en u, als mens, alleen in de hand gewerkt, veroorzaakt en aangewakkerd, jazeker.
'Hoezo ik' , heeft u het lef mij te vragen? Ik zal er weinig woorden aan vuilmaken. Ja u en uw boskap, afvallozing, CO2-uitstoot, radioactiviteit, hard toerisme, dijken, dammen, steengroeven, mijnen, petroliumboringen, etc. ... !

[info]
Tiraden_

De bladgroenkorrel

2005-08-23T15:24:00.000+02:00

Wat gaat er tijdens de lente om in de bladgroenkorrel die chlorofyl door de houtvaten stuwt? Wat begeestert die elementaire cel in zijn handelen? Wat zou een mens niet geven om een bladgroenkorrel te zijn? Dat deeltje, hoe minuscuul ook, heeft het enorme privilege, de begeerde gave van het produceren. In al zijn eenvoud maakt die korrel zuurstof. Uit niets, uit uitgepuurd zonlicht maakt het lucht, niets meer, maar zeker niets minder. Die kunst is nu juist wat de mensheid wil beheersen. Zij kan immers uit niets niets maken.

Welnu, wat denkt het granuultje met het talent der productie nu, terwijl ik, onhandige, consumerende mens, het aanschouw? het denkt niets. ja, inderdaad, ik durf brutaal te stellen dat dat kundige plantencelletje aan niets denkt, dat het enkel uit instinct, uit genetische bestemming doet wat zijn voorvaderen, zijn broeders en nakomelingen gedaan hebben, doen en zullen doen.
Dat is een grote troost. Het is zelfs mogelijk om de bovenstaande stelling te verbeteren. In feite produceren wij wel iets, namelijk onze gedachten, ons hoogstpersoonlijke ideeëngoed!

Zo, beste lezer, u kan nu berusten in uw menselijk lot. U kan zonder jaloezie, achterovergelegen in het gras de blaadjes van de bomen bekijken.
Reflecties_